Ik ben heel erg beleefd. Vooral tijdens zaken van leven of dood. Toen ik aan het bevallen was, glimlachte ik naar de verpleegsters en verzekerde ik ze dat ik al dat bloed wel zou opdweilen, en of het goed was als ik eerst even mijn baby eruit perste.
Het is een deel van mijn charme en mijn lot. Mijn charme en lot zijn in een constant gevecht. Het lot huilt, terwijl charme licht geeft. Ze maken elkaar gillend gek.
Voorzichtig heb ik gebouwd aan mijn leven. Met wisselend succes heb ik laten gaan wat niet langer levensvatbaar was, gehouden wat wat nodig was, gezocht naar wat nog miste, gevonden wat ik zocht.
Mijn leven nu: ik sta rechtop, ik val, ik neem sprongen, ik sta stil bij het mooie en huil over wat ik nooit meer zal vinden. Ik houd mijn eigen waarheid tegen het licht. Ik kijk er dwars doorheen. Soms houdt het de zon tegen.
Je zou me kunnen zien als hoopvol, optimistisch zelfs. Want beleefde mensen worden vaak gezien als optimistisch. Het is natuurlijk ook erg optimistisch om de ober te bedanken voor het eten dat uiteindelijk toch gebracht wordt.
Ik heb gekozen. Ik kies ervoor om mijn ongeloof in het goede te wantrouwen. Ik kies ervoor om “ja” te zeggen tegen het mooie, tegen het leven, gewoon omdat een “ja” resonneert in mijzelf, en omdat ik denk dat een ja tegen het leven het enige geluk is dat je kunt proeven. Een ja tegen het leven is een glimlach om je lippen, pijn in je buik -en kaken van het lachen en alles daartussen in. Ik geloof dat ik nu nu wel groot genoeg ben om wijze beslissingen te nemen over mijn waanzinnige leven.
Prachtig. Wat ben je een mooi dwaas wijs wezen:)