Ik vraag me af hoe dat werkt:
van alles naar niets.
Onopvallend, ongemerkt, zonder lawaai,
zoals een stoel die naar achter schuift
tot je opeens niet meer aan tafel zit.
Faalt een ster als hij valt?
Of is het juist in het vallen
dat hij wordt gezien –
licht dat alles vult
en daarna leegte achterlaat.
Misschien is het met missen hetzelfde:
is het licht dat zwaar wordt
omdat het maar blijft schijnen
op iets wat nooit meer terugkomt.
❤️