Maux Actually

Ik zit in het huis van mijn dochter. Een hippe nieuwbouwflat net buiten de ring, waar ik de gemiddelde leeftijd flink omhoog trek. Alles klopt hier. Beneden in de hal voelt het alsof je een modern hotel binnenloopt: strak, minimalistisch, met schermen die het weerbericht, het gemiddelde energieverbruik en de vertrektijden van de metro tonen. Er staan lockers met de naam mypup. Ik dacht eerst dat je daar je hondje in moest stoppen voor de uitlaatservice. Het had gekund, want in dit gebouw draait alles om het dagelijks leven soepel door te laten gaan, zelfs als je zelf even niet meedoet. Maar nee, mypup is gewoon een pakketdienst.

Mijn dochter heeft haar flat tijdelijk aan mij afgestaan, omdat ik even nergens anders heen kon. Dat is lief van haar. Maar terwijl zij haar kruiden alfabetisch sorteert en lijstjes met militaire precisie afwerkt, ben ik iemand die wordt gered door airtags op strategische plekken – en zelfs die weet ik nog kwijt te raken. Het voelt alsof ik te gast ben in het strak georganiseerde leven van een volwassene, terwijl ik zelf worstel met de basisprincipes van cool, calm en collected. Als ze appt dat ze langskomt, begin ik als een bijna-betrapte puber op te ruimen, alsof ik haar ervan moet overtuigen dat het gen voor huishoudelijk talent van mijn moeder toch geen generatie heeft overgeslagen. Alsof ze me niet al jaren kent.

Vanuit haar woonkamer kijk ik uit op de A10. Elke dag dezelfde file. Auto’s schuifelen langzaam vooruit. Stop, start, stop, start. Het is alsof de stad een roestige metronoom gebruikt om zichzelf kalm te houden. Ik kijk ernaar en denk: ja, dit is mijn leven. Veel beweging, weinig vooruitgang.

En dan is het ook nog bijna kerst.

Vroeger was ik goed in kerst. Kinderen met blozende wangetjes in frisgewassen pyjama’s, samen zwijmelen bij Love Actually, en dat warme gevoel dat alles precies klopte, al was het maar voor één avond. Kerst had magie. Een pauzeknop voor de chaos van het dagelijks leven. Maar nu? Nu wil ik gewoon mezelf zijn. Moe, rommelig, en een beetje in de war. Geen boom, geen glitters. En bovendien: ik heb geen idee waar mijn zorgvuldig uitgezochte Scandinavische kerstversiering is gebleven. Waarschijnlijk ergens in een meubelopslag, samen met de instagramfilters.

Want dit was mijn Annus Horribilis. Huis kwijt, werk kwijt, relatie kwijt. En alsof dat niet genoeg was, raakte ik ook een paar vrienden kwijt. Of nou ja, mensen waarvan ik dacht dat ze vrienden waren. Dat is niet hun schuld. Ik was gewoon heel goed in de opgewekte versie van mezelf waar zij zo van hielden. Maar als je begint te wankelen – écht te wankelen – wordt dat ongemakkelijk. Ze trekken zich terug, soms stilletjes, soms met veel lawaai. En dat deed pijn. Maar ergens snap ik het ook. Iedereen loopt zijn eigen pad. Niet iedereen had zin om ineens mee te hiken op mijn emotionele Santiago de Compostella.

En ja, het deed pijn. Maar het luchtte ook op. Want wat en wie er overbleef, was echt. Mensen waarvan ik het nooit had verwacht, stonden ineens voor mijn deur. Ze brachten eten, Kleenex, luisterden zonder oordeel, en bleven. En sommige oude vriendschappen kregen een diepgang die er eerst niet was. Bovendien kwamen er nieuwe mensen bij. Mensen die zonder dat ik het vroeg, onverwacht licht brachten in mijn nogal donkere jaar. Wat verloren ging, heeft ruimte gemaakt voor wat blijft. Voor wat echt is.

Dit jaar wil ik geen kerst die perfect is. De A10 helpt me daarbij. De remlichten van de file zijn mijn kerstverlichting – geen gedoe met lichtsnoeren die in de knoop zitten. Het is een reminder dat stilstaan ook oké is. Dat ik niet altijd ergens heen hoef, en zeker niet meer hoef te doen alsof. Je kunt toch niet verder vallen dan de grond.

Dit is mijn anti-kerst. Geen boom, geen tafels vol eten. Gewoon ik, een kaars misschien, een pizza met extra ansjovis (want toch kerst), en fonduevorken voor in mijn oren als ik per ongeluk toch ergens Mariah Carey hoor. De mooiste hoofdstukken krijgen pas achteraf een titel. En voor het eerst in lange tijd voelt dat als veelbelovend en meer dan genoeg.