We zouden er niet blijven slapen, maar verder was de hele zaterdag gereserveerd voor een luxe Spa in Zutphen. Een Japans wellness Centre waar ‘niets moet’ en ‘alles mag’.
‘Japans en wellness?’, vroeg vriendin D. toen ik vertelde waar we heengingen, ‘dat is een rare combinatie.’ Ik liet de gedachte aan sushi, shiseido, sake, en Lost in Translation even los. Ik dacht aan Jappenkampen, samoeraizwaarden, Toyota en ninja’s. ‘Ik denk dat we een massage krijgen met wasabi. Op een spijkerbed.’
Nog even over de sauna. Ik ben echt wel oké met mijn lijf en zo, maar het eerste moment van poedelnaaktheid is toch altijd een beetje gek. Helemaal als je opeens oog in oog staat met een collega.
(Dat laatste is niet waar, maar ik weet zeker dat je even dacht: nee! echt?!)
En dan ga je douchen, want dat moet je als eerste doen in een sauna. Ook als je een uur geleden nog onder je eigen douche stond. En toen begon het, het Japanse gedoe. Er stonden vijf mini-krukjes met vijf mini-emmertjes en een grote hoop scrubzout. Dat het scrubzout was, dat weet ik omdat er een briefje bij hing met “scrubzout”. De bedoeling was dat je jezelf insmeerde met het zout, het emmertje vulde met water, op het krukje ging zitten, jezelf scrubde en het emmertje over je leeg gooide. Vriendin D. deed braaf wat haar opgedragen werd. Met haar lange slangenlijf en 0,0 % cellulites. Ik berekende hoe lang het duurde om van mijn badjas naar de douche te lopen. En als je onderweg uitglijdt is dat best een eind.
Toen het riedeltje voetenbad, sauna, koude douche, dompelbad, zwembad, bubbelbad, kopje groene thee en een schoonheidsbehandeling.
Nadat de schoonheidsspecialiste (geboren en getogen in Zutphen en allergisch voor zeewier) geen enkele oneffenheid kon vinden (ik herhaal: geen en-ke-le oneffenheid) vroeg ze of ze mijn voeten mocht masseren. Daar moest ik toch zeker wel een halve nanoseconde over nadenken, daarna ging ze lekker proactief aan de slag met mijn onderdanen.
Het was een mooie sauna. Er zaten geen piraña’s in het zwembad, het was er heel zen en de nieuwbouwwoningen aan de overkant bleken gelukkig maar bungalows van Center Parcs. Heel even overwogen we er eentje te huren voor de nacht. Eentje met een sauna, maar gelukkig waren we verstandig en bestelden we een uitgebreide massage en reserveerden we een tafel voor het uitgebreide diner met wijnarrangement.
Toen we ’s avonds laat afrekenden, kregen we de slippers, badhanddoeken en badjassen gratis. We kregen ook nog een heel bijzondere Japanse kaars ‘als aandenken’.
Toch aardig, dat we dat allemaal cadeau kregen nadat we juist zo hadden bezuinigd.
“I’ve looked at life from both sides now. I give and take, and still, somehow, it’s life’s illusions I recall.”
Het wordt pas echt memorabel als Maux erover geschreven heeft. Dank lief vriendinnetje. Niet in de laatste plaats voor het stukje fictie over mijn billen.
Wat ik me dan afvraag he. Als ‘alles mag’. Waarom zijn ze dan zo sturend met hun sauna’s en dompelbaden en stilteruimtes?