Uit school liet Tibbe me zijn portfolio zien. Ja echt, zijn portfolio. Mijn zoon van vier heeft een portfolio. Hij is verder niet hoogbegaafd ofzo.
Ik heb zelf net nieuwe visitekaartjes besteld, voor wie ze maar wil hebben. Niemand vraagt er nog om.
Maar mijn zoon heeft een portfolio.
Er zitten tekeningen in. Aandoenlijke kopvoeters, waaronder ikzelf in een rode jas en met heel lang, geel haar en een enorme kont. Zijn vader staat er ook op met heel lange benen. Zijn broer Joris heeft een heel chagrijnig gezicht, ‘want die is altijd boos’. En Anne zijn zus, die staat er ook op getekend. Lieflijk met haar armen gespreid. Allemaal in zijn portfolio. We lijken bijna een echt gezin, in zijn portfolio.
‘Waar ligt mijn portfolio?’, vraagt Tibbe om de vijf minuten.
‘Naast je aandelen’, roep ik dan.
Ik houd mijn hart vast, want wat krijgt hij als hij in groep acht zit? Ik vrees het ergste: een review voor de quickwins van het zo smart mogelijk multitasken in een samengesteld gezin tijdens je pre-puberteit.