Lieve Tibbe

‘Mag ik voor altijd bij jou blijven wonen?’, vroeg je me laatst. ‘Natuurlijk!’, zei ik. Je moest lachen. Weet dat ik er zo vaak zal zijn als nodig is. Voor de rest van mijn leven.

Vorige week hadden we een klein drama. Je wilde je niet aankleden en gooide jezelf op de badkamervloer. Je schreeuwde dat je niet meer op je voeten kon staan. ‘Je moet me NU optillen!’.
Mijn lief bevlogen kind, ik zei nee. Ik weigerde het spel mee te spelen. Ik vertelde je dat je moest opstaan en dat je jezelf moest aankleden. Ik vertelde je ook dat als je dat niet zou doen, je dan maar in je pyjama naar school moest.

Zeggen dat je mijn antwoord niet leuk vond, is een understatement. Ik was een stomme mamma. Echt een stomme mamma.

Ik liep naar beneden en deed een krentenbol in je broodtrommel. Ik vulde je beker, schilde een appel, deed het in een zakje. Ik vond je rugtas terug (achterin de auto), borstelde mijn haren, deed wat lipgloss op, zuchtte, nam een slok koffie, haalde nog eens diep adem. Maar nog steeds geen teken van jou.
Ik ging onderaan de trap staan en luisterde. Ik hoorde de elektrische tandenborstel en hoopte dat je er je tanden mee poetste. Niet weer de muur.

Toen kwam je beneden. Aangekleed. Lachend. Met een grote zonnebril van Anne op je neus.

Het lukte om op tijd op school te zijn. Je ging in de klas zitten, met de zonnebril. Iedereen kwam bewonderend bij je staan. Je zat cool in de kring te lachen naar je fans met je arm over de rugleuning van de stoel naast je. ‘De meisjes staan straks rijendik voor de deur’, zei de juf. Ze moest lachen. Ik vertelde wat er was gebeurd die ochtend. Ze zei dat kinderen een grappige manier hebben om exact die dingen te laten gebeuren waar ze juist het meest bang voor zijn.

Aha.

Soms duw je me weg. Heel ver weg. Maar ik ga nergens heen. En ik til je niet op als ik weet dat je jezelf weer overeind kunt helpen, maar ik zég wel dat je het kunt. Ik ga nergens heen zonder jou, je bent altijd bij me, zelfs als je er niet bent. Altijd.

Ik weet dat het lastig is. Twee huizen, een school, een naschoolse opvang, een oppas. Het is veel voor een kind van vier. Soms te veel. Ik weet dat je soms hard moet werken om het allemaal nog te volgen. ‘Waar slaap ik vanavond?’ is geen logische vraag voor een kind van vier.

Ik wilde dat ik je duidelijk kon maken dat het oké is om fouten te maken. Om stom te doen. Dat is mijn prioriteit als moeder, jou leren dat het oké is om fouten te maken. Je bent nog altijd zoveel meer dan je fouten, de antwoorden die je nog niet hebt en de vergissingen. Maar je fouten zullen een deel van je zijn. Je zou niet menselijk zijn zonder ze. Je zou niets leren.

Ik wil een manier vinden om je te leren dat ik nooit ver bij je vandaan ben met mijn liefde. Ik zal 24/7 van je houden. Maar ik weet ook dat je zelf op kunt staan en je tanden poetsen. Als je twijfelt in je leven, als je bang bent of boos, sta op en ga je tanden poetsen. Kam je haar uit je gezicht zodat je de wereld goed kunt zien. En de wereld jou.

Jij vindt dat een moeder het vooral makkelijker moet maken. Net zoals alle kinderen dat graag willen, trouwens. Net zoals Sneeuwwitje dat deed voor de zeven dwergen en Assepoester voor eh, nou ja voor iedereen. Ik ben geen sprookjesmoeder. Ik ben sowieso geen sprookje. Ik ben je moeder. En dat maakt me heel erg echt.

Dus ik zeg het nog maar een keer: ik zal soms een andere kant oplopen, maar nooit verder dan je hart. Hoe hard je me ook wegduwt. Ik blijf.

Het spijt me dat je soms pijn voelt, dat je boos bent en dat je bang bent. Ik hoop dat je dit ooit zult lezen en dat je ziet dat ik onvoorwaardelijk van je hou. Onvoorwaardelijk is een groot woord, en de meeste volwassenen hebben geen idee wat het betekent omdat ze het nooit in actie hebben gezien. Of gevoeld. Onvoorwaardelijk betekent voor mij dat het mij niet uitmaakt hoeveel fouten iemand maakt. Dat ik alleen maar wil dat de ander ervan  leert. Ik zal ze erbij helpen. Elke keer weer. Dus ook jou. Altijd en onvoorwaardelijk.

Je bent prachtig. Jouw charisma heeft effect. Je stralende persoonlijkheid trekt iedereen aan en je begint het spel een beetje te snappen. ‘Iedereen vindt mij leuk op school’, zei je laatst, ‘Natuurlijk vinden ze dat’, zei ik. ‘Maar waarom dan?’

Toen ik je naar bed bracht, probeerde ik je uit te leggen dat er altijd mensen zullen zijn in je leven die van je houden. Omdat jij iemand bent om van te houden. Slim. Licht. Grappig. Lief. Je luisterde met ezel in je armpjes.
Ik vertelde je dat je ogen en hart altijd open moeten zijn. Dat het net zo belangrijk is om liefde te geven als te krijgen. Net als met cadeautjes.

Maar je was al in slaap gevallen.

Dat geeft niet. Het was droog oefenen en je bent tenslotte pas vier, maar het is iets waarvan ik het heel belangrijk vind dat je dat leert. En we moeten allebei nog veel leren.

Lieve Tibbe: blijf staan. Doe nooit alsof je niet kunt staan. En op een dag, als je écht niet meer weet hoe je overeind moet komen, dan ben ik er. Onvoorwaardelijk.

Ik hou van jou. Ik zie jou en je hoort bij papa en bij mij. Maar je hoort vooral bij jezelf, onthoud dat, lieve Tibbe.

Mamma.