Internationale vrouwendag

Vandaag is het internationale vrouwendag, en als ik me ergens heel erg over kan opwinden, dan is het wel over internationale vrouwendag. Begrijp me goed: ik ben heel erg voor gelijke rechten, keuzevrijheid en baas in eigen buik, maar dat ‘op de barricadenverhaal’, dat moet nu toch maar eens afgelopen zijn. Dat wil zeggen: in Nederland. Dat er vrouwen in landen als Irak, India en Somalië nog steeds niet zelf mogen beslissen of ze trouwen en met wie dan, waar ze niet mogen stemmen, waar ze gesluierd over straat moeten lopen en waar ze als jonge meisjes besneden worden, ja, op die plekken in de wereld zou het elke dag vrouwendag moeten zijn. Maar zolang we ons hier in Nederland nog druk maken over die ene vriendin die haar kind van drie maanden al naar de crèche brengt, moeten we misschien eerst wat meer solidair zijn naar elkaar voordat we roepen dat we op Internationale Vrouwendag maar vooral onze sexy stilettohakken uit de kast moeten trekken.

We worden platgegooid met types als Tara Reid en Paris Hilton die trots hun nieuwste ‘boobies’ en billen laten zien, maar ik kan me niet voorstellen dat Clara Zetkin dit bedoelde toen ze 100 jaar geleden Internationale Vrouwendag bedacht. Ik denk ook niet dat ze Megamindy in gedachten had, Megamindy die vandaag het symbool is voor de vrouwenraad in België, staat juist symbool voor wat ik niet wil zijn: een gespleten persoonlijkheid. Een supervrouw die alle ballen in de lucht houdt zonder dat anderen daar last of zelfs weet van hebben. Een supervrouw met een druk sociaal leven en die ook nog een lekker ding gevonden wil worden. Als het masker af is, dan is ze gewoon weer Mieke en huilt ze uit bij haar vriendinnen die het zelf net zo zwaar hebben.

Laten we onze kinderen vooral een ander voorbeeld meegeven dan die van een gemaskerde hysterische supermoeder op stilettohakken. Is ook een stuk comfortabeler, wanneer we op de barricaden staan voor de miljoenen vrouwen die onze hulp écht kunnen gebruiken.