Na ruim twee jaar exhibitionistisch mijn hele hebben en houwen over de schutting te hebben gegooid, heb ik nog wel een vermeldenswaardige boodschap. Ik ben nu officieel gescheiden. Ik. Ben. Een. Gescheiden. Vrouw. Voor de tweede keer. Hoeveel vrouwen van 36 hebben drie kinderen van twee exen met omgangsregelingen waar zelfs een doogewinterde projectleider nog geen touw aan kan vastknopen ? Ik wil ze graag ontmoeten. Als je er zelf eentje bent dan neem ik je mee uit eten want dat heb je wel verdiend. Misschien kunnen we ooit samen een PA delen.
Ik heb twee keer eerder ja gezegd voor de wet, maar ik heb geen spijt. Met spijt verspil je energie over een keuzemoment in het verleden dat niet resoneerde met je innerlijk. Het klopte gewoon niet, wist je wel maar wilde je toen niet weten. Geen schuld, geen verwijt. Iedereen wil uiteindelijk alleen maar het beste, voor iedereen. Ik schreef het op, op een cursus waar ik laatst was. We mochten een wens doen en deze in de wensenzak stoppen. Door de positieve energie van die cursus en van alle cursussen daarna, komt de wens vanzelf uit. Ik wenste het beste voor iedereen. Ook voor hem en voor hem, en voor haar. Want dat is wat ik wil, het beste voor iedereen. Ik stopte de wens bij al die andere wensen, schudde de gouden wensenzak en legde hem terug tussen de kristallen. (Ja, het was een nogal zweverige cursus, later gingen we bijvoorbeeld nog op zoek naar onze eigen lichtgids, was een leuke vent. We hadden een enorme klik).
Ik ging weer zitten. Shit! riep ik. Shit is natuurlijk niet zo magisch, helemaal niet tijdens zo’n cursus en iedereen schrok op vanaf zijn of haar meditatiekussentje. ‘Ja?’, vroeg de cursusleider heel zen. ‘Wat’, vroeg ik, ‘wat als het beste voor mij nu niet het beste is voor iemand anders? Of andersom?’ Dan kun je mensen dus nooit het beste wensen, tenzij je een ontzettende helpaholic bent als moeder Theresa of juist een ontzettende egocentrist. Ik ben geen van beiden.
Maar gelukkig. Het beste voor jou en mij zit ‘m niet in die felbegeerde baan, die bijzondere geliefde of dat mooie huis. Het beste zit in het licht. Als je licht wenst, zit je altijd goed.
U moet dus de lichtgroeten van Maux hebben.
NB: “Drinken, scheiden en verlichten”. Briljante titel, al zeg ik het zelf. Misschien wel de titel van mijn nieuwe boek.
Dit heb ik dus ook meegemaakt. Mijn hele leven verpest door alcohol te drinken, maar dat is gelukkig voorbij, ik ben al een tijdje clean!
Wauw, Maux, wat een goeie column! Ik. 34 jaar. 2 zonen. ben. ook. gescheiden. Weliswaar maar 1 keer, maar ik kan me helemaal vinden in de projectleidersfunctie! En in jouw lichtende voorbeeld (op beide manieren). Iedereen is altijd de beste persoon die hij of zij op dat moment kan zijn. Altijd. Dat inzicht heeft mij heel veel geholpen. En nu ben ik dus een spaarlamp. Zo eentje die heel lang kan schijnen! ;-) Bedankt voor je mooie woorden!
Je doet mij op een of andere manier altijd aan “Tegenlicht” denken.
P.S. Mogen die doorgewinterde projectleiders ook met je uit eten?
(tip; gebruik een r bij doorgewinterde, klinkt beter ;-)
‘Ouder van gescheiden kinderen’. Dat is ook wel een boektitel, met als onderschrift: ‘hoe het licht vanzelf schijnt’. Wanneer gaan we uit eten? ;)
Iemand zei laatst tegen me: “Je gaf licht door de tv.”
Die had jou nooit ontmoet zeker. Of je gelezen.
Want jij, JIJ geeft licht. (tnx)
Mx