Ga naar de inhoud

Maux

Geloofde in haar vorige leven ook al niet in reïncarnatie

Menu
  • Home
  • Columns
  • Poetry
  • Over mij
  • Liedjes
Menu

Dun, dunner, dunst

Geplaatst op 25 februari 2010 door Maux

Er waren wel wat tekens vooraf, maar die negeerde ik volkomen. Tot dat ene cruciale moment:
Deze. Broek. Gaat. Niet. Meer. Over. Mijn. Kont.

Mijn lievelingsspijkerbroek, mijn dure Tommy Hilfiger, die zo leuk staat bij eh, alles. Deze broek belandt tot nader orde in de diepste krochten van mijn kast. Terwijl ik tijdelijk afscheid neem van Tommy (god verhoede dat dit afscheid voor altijd zal zijn) inspecteer ik mijn kledingkast. Als donderslag bij heldere hemel zie ik de voortekenen van mijn ‘maatjes meer’ opgestapeld liggen in drie categorieën: kleren voor als ik heel dun ben, kleren voor als er nog niet echt iets aan de hand is en de kleren voor wanneer de kleren uit de eerste categorieën niet meer relevant zijn omdat er veel te veel van mij is.

Mijn vetcellen vieren vakantie in een all inclusive resort op de heuvels van mijn heupen en kont. Een paar dagen deed ik alsof ik er volkomen zen mee was. Met mijn ‘Het is zoals het is, het gaat om de binnenkant, ik ben nu eenmaal zo’, en meer van die zinnen die prima werken voor iemand met maatje 38. Mijn Dr. Phil breaktrough moment kwam toen ik op de bank zat in mijn doorzonwoning in Almere met een legging aan.

The fat must go.

Ik wil voor mijn veertigste nog één keer dun en goddelijk zijn. Noem me een oppervlakkige vrouw van dertignogwat, het maakt me niets uit. Ik ben liever een dúnne oppervlakkige vrouw van dertignogwat.
En dus ging ik gisteren weer Vacusteppen.

Vacusteppen is de uitvinding van de vorige eeuw. Het ziet er niet uit, het kost tijd en je moet je even over het nagelstudiogevoel heen zetten, maar dan heb je ook wat. Vacusteppen gaat als volgt: je hijst jezelf in een strak rubberen rokje, gaat op de pedalen staan in, een soort van grote schoen waarin de lucht vacuüm wordt gezogen. Een half uur lang train je vijf keer per week de kritieke zones (de BBB’s, wie kent ze niet). En de inspanning loont: na een maand vacusteppen is het all inclusive resort gesloten. Wat zeg ik, de heuvels zijn weer rondingen geworden. Alleen jammer dat ik mijn Tommy niet meer kan vinden.

3 gedachten over “Dun, dunner, dunst”

  1. Monique schreef:
    28 februari 2010 om 23:05

    Ach, een vriend van me zegt altijd: “Er is gewoon meer vrouw om van te houden!” En als ik de reactie van Ralph zo lees, dan is er nog een iemand die er zo over denkt…

  2. D. schreef:
    28 februari 2010 om 21:07

    Freaky shit, vacusteppen. Zijn daar foto’s van?

  3. RalphP schreef:
    26 februari 2010 om 11:30

    Ik HOU van je all inclusive resort. Want wat jij als ‘fat’ ziet, is voor mij niet minder dan goddelijk.

    [PS. Grappige uitsmijter]

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Zoeken

Reacties

  • Thijs op Out of character
  • Dagmar Lauvenberg op Altijd precies op tijd te laat
  • Dagmar Lauvenberg op Missen op het eerste gezicht
  • Thijs op Altijd precies op tijd te laat
  • Anoniem op Maux Actually

Archief

©2026 Maux | Gebouwd met WordPress en Responsive Blogly thema door Superb