Bijna

Was laatst weer op een feestje,
iedereen in de keuken – je kent het wel
iemand liep rond met koetjes en kalfjes
en augurken opgerold in ham.

Ik zei dat ik niet lang kon blijven – was gezellig,
volgende keer weer bij mij
moet nu weer door
altijd in beweging, nooit bij mezelf
(dat laatste zei ik niet).

Dacht bij het weggaan ineens aan jou.
Niet echt aan jou,
maar wie jij misschien had kunnen zijn.
Of wat.

Hoe dan ook, iemand die ik nooit zag
of door werd gezien
omdat ik te druk was met doorgaan
verdergaan met ademen
alsof dat hetzelfde is als leven.

Ik vraag me wel eens af:
als ik ooit had stilgestaan,
had jij dan bestaan?
Of ben jij niemand,
iemand,
die nooit meer is dan bijna?

Had ik dan geweten
hoe het voelt
om niet te zoeken,
maar gevonden te worden?