Maux

Geloofde in haar vorige leven ook al niet in reïncarnatie
Blog

Waakvlam

Op dinsdag lees ik dat er nog ergens anders op de wereld sprake is van een oorlog. Een oorlog die minder koud en stil is dan de onze en waar zij ongetwijfeld veel meer van en over weet dan ik. Na de blitzkrieg halverwege januari, vind ik het deze periode al lastig om het weerbericht te volgen, zelfs als ik van verschillende mensen heb gehoord dat de zon weer gaat schijnen. Of misschien wel juist daarom, want strijden in de lente staat zo haaks op wie en wat we ooit samen waren. Dat we onszelf nu tegen elkaar bewapenen had ik nooit voor mogelijk gehouden. Het is rauwe rouw.

Ik geloof in tekenen van het universum op je pad als je goede dingen doet: rode confettihartjes op de stoep als ik de deur uitstap toen ik mezelf bijna weer dreigde te verliezen in die allesverlammende gevoelens van schuld en verdriet. Ik hoor dat ene mooie liedje op het juiste moment op de juiste plek: de soundtrack van mijn leven die ik had opgeborgen in de stoffige krochten van het verleden om de pijn te kunnen vergeten, maar waar ik -tegen alle verwachtingen in- nu toch weer langs moet.

‘Ik weet zeker dat hij er vaak is’, vertel ik mijn vriendin die net is verhuisd. Zonder haar hadden de afgelopen weken er heel anders uitgezien en het enige dat mij helpt om haar vertrek hier uit de buurt iets te verzachten, is haar geluk met de illustrerende foto’s die ze appt vanaf haar balkon met elke dag een nóg mooiere zee en zons- op of ondergang. Het leven gaat door, soms weet ik alleen even niet hóe.

We hebben het over leven na de dood en wie er dan nog bij je is, en wie niet. En waarom dan niet. Ik heb de vragen, zij de antwoorden. Ik vertel haar over Pieter Samos en dat ik zeker weet dat hij er wél is op de momenten die zowel pijnlijk zijn als ertoe doen. ‘Energie gaat nooit verloren’, antwoordt ze. En net als ik wil vertellen dat hij mij tijdens mijn allesbepalende maand op Samos regelmatig op het hart drukte dat ik ‘vooral mijn waakvlammetje brandend moest houden’, krijg ik een e-mail van een man die in 2009 Samos bezocht en bij Pieter was langsgegaan. Hij had hun ontmoeting gefilmd en vroeg zich af of zijn dochters misschien interesse hadden in het beeldmateriaal, kon ik daar iets in betekenen?

Lieve Pieter, mijn waakvlam was echt bijna uitgeblust, maar na deze Dolle Dinsdag voel ik weer iets van dat vuur terug. het smeult nog een beetje, maar er is genoeg voeding, zuurstof en warmte om straks weer te vlammen. Beloofd.
Sophia komt binnenkort logeren, met Kiki gaat het goed en ik weet zeker dat je -op je eigen onbehouwen manier- je dochters ooit zult vertellen hoe ongelofelijk trots op je op ze bent. Je weet wel, met zo’n veel te harde klap op hun schouders. Tot die tijd zal ik ze dit regelmatig laten weten, zonder klap. Blijf jij dan nog even rondhangen tot D-Day, alsjeblieft?

2 Comment

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.