Maux

Geloofde in haar vorige leven ook al niet in reïncarnatie
Blog

Plottwist

Vorig jaar stond de wereld op zijn kop. Alles verloren: huwelijk, huis, auto, hond, een paar vrienden en veel geld. Alsof iemand de fundering onder mijn leven vandaan trok. Hoe houd je jezelf staande als je denkt dat je geen grond meer onder je voeten hebt? Het eerste wat je leert, is dat je nog kunt ademen. Ja, er is nog zuurstof. Dus je leeft. Sterk zijn doe je niet omdat je dat wilt, maar omdat het moet. Het leven geeft je geen time-out. Sterk zijn is overleven. Het is een persoonlijke strijd. En dat is oké. Want soms is doorgaan, zelfs als het moeilijk is, de enige manier om te ontdekken wat er nog meer mogelijk is. Dus ik stond op. De verliezen waren enorm, maar niet het einde. Het zijn de lege bladzijden voor een nieuw verhaal. Míjn verhaal.

Vorige week werd de jongste 18. Volwassen. Dat voelt als een mijlpaal. Niet alleen voor hem, maar ook voor mij. Mijn rol als moeder van minderjarige kinderen is uitgespeeld. Een nieuwe fase, een nieuw begin, door naar het volgende level. Maar wat voor begin maak je als er al zoveel is geëindigd?

Vanochtend vloog er een vlinder naar binnen, een Atalanta. De Atalanta staat voor verandering en wedergeboorte. Als je erin gelooft. Vanmiddag ging Jupiter retrogade. Jupiter staat ook voor verandering en wedergeboorte. Als je erin gelooft. Vanavond kreeg ik een brief van mijn huis(boot)baas: vanaf oktober 2024 is de woonboot opgezegd, maar voor € 900.000 is ‘ie helemaal van mij. Ik kon het niet geloven, ik wilde het niet geloven. Maar het is waar. Van alle lemons die ik van het leven toegeworpen heb gekregen, kan ik inmiddels een tequiladestilleerderij beginnen* **.

Tot op vandaag was mijn leven een aaneenschakeling van korte verhalen, maar het is tijd voor een roman. Een samenhangend verhaal met een goede afloop. En deze keer zonder de naïviteit van iemand die denkt dat een nieuw begin een blanco pagina is. Het is een epiloog, in mijn notitieboekjes staan de inktvlekken, de scheuren en het gekras van mijn trials and errors. Misschien heeft iemand anders er nog iets aan, alleen de slimste mensen leren van de ‘fouten’ van de anderen.

Ik weet dat ik, ondanks alles, nog altijd de schrijver van mijn eigen verhaal ben. En dat verhaal heeft vlekken en doorhalingen. Maar het is wel míjn verhaal. Dus ik schrijf. En ik leef. Want verloren heb ik al. Nu is het tijd om iets te vinden. Wat dat is? Dat is het avontuur. Soms een ietwat vermoeiend avontuur, maar wel míjn avontuur. En op een vreemde manier voelt dat als winnen.

*Mijn zoon attendeerde mij na publicatie erop dat tequila van agave wordt gemaakt, niet van citroenen. Waarvan akte. Maar verder laat ik het staan want het leven gooit godzijdank geen agave naar me.

**Vervolgens attendeerde mijn lieftallige ex – en tevens vader van diezelfde zoon – mij erop dat limoncello uit citroenen wordt gemaakt. Ook hierbij genoteerd. Maak ik graag meteen van de gelegenheid gebruik om te vermelden dat ik bijzonder veel van limoncello hou en 13 november jarig ben.

2 Comment

  1. Ik ben al jarenlang een stille getuige van je lemons. Je verobert ze vol verve, telkens weer. Respect voor jou.

  2. Ik lees ze al jaren, je levensverhalen. Ik kijk enorm uit naar je roman, want je verdient een mooi einde (en wij lezers verdienen jouw boek ;-)).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *