Maux

Geloofde in haar vorige leven ook al niet in reïncarnatie
Blog

Pijnverlichting op zondag

Gisteren heeft ze haar spullen opgehaald en verdeelde ik in plaats van cd’s onze platencollectie. Ik had er vier die ik eigenlijk alleen had gekocht om indruk mee te kunnen maken. Die ene van Velvet Underground bijvoorbeeld, met die banaan erop. Ik moest net nog kijken welke band het ook alweer was dus dat zegt al genoeg.

‘s Avonds heb ik het hele huis opgeruimd en posters opgehangen op de kale plekken aan de muur. Alsof ik weer in mijn studententijd zit die ik nooit heb gehad als meisje en moeder van 21. Het huis is zo schoon en opgeruimd dat het soms voelt alsof ik bij mezelf op bezoek ben.
Het servies achter het linkerdeurtje van de buffetkast (stom woord) verruilde ik met de kookboeken aan de rechterkant. Nu kan ik makkelijk bij de wijnglazen als er bezoek is zonder dat iemand naar voren moet schuiven en de stoelpoot telkens achter het kleed blijft haken.

Ik schrik elke keer ik toevallig in de spiegel kijk, ik herken mezelf amper. Ik ben kilo’s lichter. In mijn lievelingsspijkerbroek van 5 jaar geleden en na wat zelfbruiner zie ik er zoveel beter uit dan dat ik me in werkelijkheid voel.

‘s Nachts werd ik -zonder waarschuwing vooraf- overspoeld door de leegte in het bed. Niet alleen omdat de nachten per definitie het zwaarst zijn, maar omdat haar lievelingsschilderij nu niet meer in onze slaapkamer hangt. En omdat ik niet weet of ze het al in haar nieuwe woon- of slaapkamer heeft opgehangen. Of misschien hangt het er nog helemaal niet. Misschien voelt ze zich nu net zoals ik en zijn we tweezaam in de nacht.

Op zondagochtend werd ik vroeg wakker en ik leefde nog steeds. Of misschien was ik daar pas net mee begonnen. (Mijn leven zit nu vol met misschienen.) Het licht was fel en de geluiden soms hard, maar ik ademde. Een 10 op de agparscore.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.