Maux

Geloofde in haar vorige leven ook al niet in reïncarnatie
Blog

Off grid

Stap voor stap loop ik op de route die voor mij ligt maar waarvan ik geen flauw idee heb waar die naartoe gaat. Ik weet maar een ding: ik ben op weg naar mezelf. En ja, ik dacht dat ik hier al wel vaker was geweest, maar dat waren vooral all-inclusive vakanties. Met zo’n irritant bandje om mijn pols waardoor ik nergens over hoefde na te denken en uit alles kon kiezen wat ik maar wilde. Of waarvan ik dacht dat ik het wilde. 

Ik hoop dat ik genoeg bagage bij me heb voor deze actieve ontdekkingsreis die van start ging met een survivaltocht waardoor ik niet meer zo snel schrik van de slangen onderweg. Ik heb een open ticket naar een onbekende bestemming en word niet thuisgebracht. Er waren veel momenten dat ik radeloos op zoek was naar die klantvriendelijke hostess met leuke tips voor in de buurt met interessante kortingen. Maar net als het animatieteam werkt zij vanuit huis.
Er is hier maar een reisleider: ikzelf. En voor zover er ooit een eindpunt zal zijn, kom ik daar zeker niet aan via een rechte lijn van A naar B. 

Ik kan niets anders dan in het hier en nu zijn en laat elk moment tot me doordringen. Ik word steeds flexibeler wanneer ik opnieuw snel moet zien te dealen met tussenstops, vertragingen en annuleringen. Op het pad naast me lopen liefdevolle mensen die me mijn eigen weg gunnen. Die mij niet in de weg willen lopen of een bepaalde richting op willen sturen. Dat is nog wennen en soms dwaal ik dan toch weer even doelloos rond en wil ik niets liever dan de eerste de beste taxi aanhouden die me terugbrengt naar de plek waarvan ik dacht dat niemand me daar ooit zou kunnen vinden. Maar ik heb deze keer niet gekozen voor de scenic route en mijn geheime verstopplek bleek allang een grote, open plek middenin het bos te zijn. Ik dacht dat ik onzichtbaar was als ik mijn handen maar voor mijn ogen hield, maar maakte daarmee vooral mijn eigen wereld onnodig donker. 

Als ik doe wat ik altijd deed, krijg ik wat ik altijd kreeg. Er is geen weg meer terug. Inmiddels heb ik a feeling dat we’re not in Kansas anymore zijn.

Ik ben me steeds meer bewust van de momenten waarop ik dwaal, verdwaal of zelfs even verdwijn om mezelf daarna weer voorzichtig terug te brengen. Ik herken de wegen die op niets uitlopen, ook als ze op het eerste gezicht de snelste lijken. Of als ze uitdagend naar me liggen te glimmen dankzij hun nieuwe, gladde asfalt. Geen short cuts. Niet meer. 

Ik ben onderweg en ik heb geen haast. De snelste weg doet er allang niet meer toe. Ik dwaal door valleien, beklim in een tergend tragend tempo de bergen en ren vanaf de heuvels weer keihard naar beneden. Het spoor op de ongebaande paden is van mij en zonder ze te plukken sta ik regelmatig stil bij de bloemen langs de kant van de weg. De natuur mag ook wel eens aan de wereld laten zien waartoe ze in staat is. Hoe ze groeit en bloeit en toch pal rechtop blijft staan als je haar maar de ruimte, de liefde en het vertrouwen geeft.

1 Comment

  1. Wat is tie weer mooi!
    Ik gun je veel Liefdevolle Mensen die je vooral niet in de weg lopen.
    En het mooiste nog: je schrijft, Dus het gaat vast goed met je.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.