Maux

Geloofde in haar vorige leven ook al niet in reïncarnatie
Poëzie

Geluk

Wie kan navigeren op een zee van geluk?
Voor verdriet zijn er protocollen: zakdoeken, wijn, isolatie, Netflix.
Als het leven kapot is, ken je de handleiding:
sorteer de scherven, verwerk het puin, bouw iets nieuws.
Proost op troost.

Maar geluk? Geluk dwarrelt.

Het beperkt je niet.
Het vraagt niets.
Het landt zachtjes zingend op het dak
meedeinend op de boot, en dan verdwijnt het
weer net zoals het kwam.

Geluk stroomt, het peddelt vooruit
hard aangeduwd door het verleden,
trekt de toekomst voorzichtig achter zich aan.

Je overweegt een zelfgemaakte limoentaart,
maar dan een die breekt met de normen
(met citroenen).
Je houdt zelfs van de vloer
die nodig gedweild moet worden
je lacht om het verstopte wasgoed,
alweer onder het bed.

Geen plek is groot genoeg
te krap voor zoveel geluk
klotst het alle kanten op
door je heen en uit je handen
naar alles wat je aanraakt.

Je bent niet verantwoordelijk,
deze eer is niet voor jou
net zoals de nacht de maan niet bezit
maar haar alle ruimte geeft
en zo zelf gezien wordt.

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *