Maux

Geloofde in haar vorige leven ook al niet in reïncarnatie
Blog

Echte moeders (en vaders) hebben littekens

Het begint als we kinderen zijn: die eerste, kleine wondjes. Op je knie, je ellebogen, je hart. Je zweert dat je jouw eigen kinderen hiertegen zult beschermen; je gaat het zelf nooit zo doen, je zult het zelf nooit zo zeggen.

Je lijf vertelt je geschiedenis. Schaaf-, snij- en brandwonden, lichtgekleurde lijntjes op het zachtroze vlees: te snel en te hoog op de schommel, hete thee op moederdag op die veel te gevaarlijke trap, keigoede remmen op je nieuwe fietsje: onvergetelijk asfalt.

Pijn doet niet aan grenzen. Pijn doet niet aan islamitisch of katholiek, aan het dubbeltje twee keer omdraaien of American Express. Pijn gaat dwars door alles heen, fysiek of emotioneel: het raakt ons allemaal.

Wie heeft ze nooit te horen gekregen? Woorden die staken als een splinter in je hart? Wie heeft er geen catalogus met een uitgebreide collectie aan verliezen, gemis en pijn? Je raakt ze in de outlet nog niet kwijt.

Kinderen komen je leven binnen zodra ze je lijf hebben verlaten. En dan begint het pas. Als een van mijn kinderen lijdt, lijd ik met ze mee. Ik hoop voor hen (en voor mijzelf) dat het bij die ene geschaafde knie blijft, bij die nare ruggenprik, bij die paar hechtingen, bij die zes verschrikkelijke aanvallen van migraine. Ik weet dat dit niet kan. En ik weet ook dat littekens je helpen om te groeien en dat ze je uiteindelijk sterker maken. Daarom wens ik voor mijn kinderen dat ze alleen die verwondingen oplopen waarvan ze zachter worden, empatischer, menselijker.

En ik hoop ook dat ik dan een beetje van hun pijn mag overnemen, als ik dat kan, zodat hun littekens na een tijdje zo goed als verdwenen zijn. Dat ze een litteken overhouden waar je echt naar op zoek moet. Zo’n dun, bijna onzichtbaar zilverachtig streepje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *