Maux

Geloofde in haar vorige leven ook al niet in reïncarnatie
Blog

Brokken

Nog niet zo lang geleden lag ik met het dak van mijn auto op de vangrail van de A27.  Mijn linkerwang lag op een lege fles olijfolie die me beschermde tegen het asfalt (Albert Heijn, huismerk). De rest van de lege flessen lag door de auto. Met mijn rechterhand zocht ik mijn telefoon om 112 te bellen, dat leek me het handigst. Onder de half open deur door zag ik mannenschoenen naar me toe lopen. “Help me alsjeblieft”. Was ik dat die zo huilde?

Een paar minuten eerder reed ik op de rechterrijstrook. Na veel gedoe met invoegend en uitvoegend verkeer zat ik eindelijk op de meest rechterrijbaan richting de Jaarbeurs. Rijbaan vier, volgens de politie. Voor me een gele auto, vijf over half twaalf, als ik niet te lang bleef kletsen zou ik het schoolplein straks makkelijk redden.

[black-out]

Als een Calypso draaide ik om mijn eigen as. Van rijbaan vier naar rijbaan drie spinde ik naar rijbaan twee. In mijn linkerzijruit zag ik een witte vrachtwagen op me afkomen. Schel geluid, harde klappen, fel licht. De vangrail, glas in mijn haar en toen een serene stilte.

Wiggle your big toe.

Mijn linkerbeen was niet meer van mij. Het bungelde maar wat op de passagiersstoel boven me en de keurig gelakte rode teennagels in mijn hooggehakte zomerschoenen zagen er opeens belachelijk uit.

De laptop moest terug en ik moest mijn kind ophalen van school. Hij wilde zo graag eens op woensdag bij mij zijn en ik had het hem beloofd. Ook die dag had ik weer zoveel dingen aan zoveel mensen beloofd. De mannenschoenen liepen weg. “Laat me niet alleen, blijf bij me alsjeblieft en wil je de school van mijn zoontje bellen, het is de Kring in Almere, De Kring, heb je dat?”. Hij ging het regelen. “Alles komt goed”.
“De laptop, zie je de laptop ergens? Die moet naar Berenschot, die is niet van mij, ik heb het ze beloofd”.
“Alles komt goed, echt”.

Weer voeten, maar dan van iemand anders. Het gezicht van een man vlakbij dat van mij. Hij vroeg of ik ergens pijn had en hoe ik heette. Hij heette Dick en kwam uit Alkmaar.

Sirenes.

“Zijn die voor mij?”
“Ja”.

Sommige mensen willen geen held zijn en dat zijn de echte helden. Na elke nieuwe sirene stond Dick weer op om plaats te maken voor de hulpdiensten en elke keer smeekte ik hem om te blijven. “Maar er is nu echte hulp voor je”. Hij kwam steeds weer terug. “Ik moet met je blijven praten, waar zullen we het over hebben? Ik doe dit ook niet elke dag.” Hij vroeg of ik nog meer kinderen had en hoe oud ze waren. Hij geloofde niet dat ik al een dochter had van bijna achttien. Ik moest zelfs een beetje lachen.

“Ik heb het zo koud”, zei ik. Dick aaide over mijn arm. “Ga je nog op vakantie?”. Ik vertelde dat ik naar Spanje ging.
“Twee weken, drie weken?”
“Eentje”.
Hij vond het maar weinig.
“Zie je mijn telefoon ergens? Ik moet mijn zoontje…”
Hij keek in de auto. “Sorry. Je hebt er een beetje een zooitje van gemaakt”.

Even mijn ogen dicht…Heel even maar…

Zachte tikjes op mijn wang. Ik deed mijn ogen weer open. Een lach. “Je moet wel wakker blijven, dat is belangrijk en anders worden ze boos op mij”. Ik deed het. Ik deed het voor Dick uit Alkmaar die ik niet kende maar met wie ik de meest heftige 30 minuten in mijn leven heb beleefd. Ik gun elk wrak-in-een-wrak een Dick uit Alkmaar.

Een helikopter. “Is die voor mij?”
“Ja”. Hij stond weer op. Ik wilde niet dat hij wegging, maar hij moest wel. En nu toch echt. “We gaan je eruit halen”, zei een andere stem. Toen fel licht, heel veel mensen, blauwe zwaailichten, een kraag om mijn nek, een infuus in mijn arm en bij drie gaan we omhoog.

Een paar weken geleden lag ik met het dak van mijn auto op de vangrail van de A27. Ik heb geluk gehad, alles doet het nog (of weer). Ik was gisteren gewoon op de achttiende verjaardag van mijn dochter en morgen gaan we gewoon naar Spanje. Maar vandaag is een ander verhaal, want vandaag weet ik het gewoon even niet meer.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

10 Comment

  1. Wow wat heftig te kezen, ook nu 3 jaar later. Ik hef een glas limochello op jou En op het leven. Cheers

  2. Gelukkig op de heen reis, want wat zou de schuldvraag anders gelegen hebben als het op de terugreis was gebeurd..
    Gelukkig!

  3. Literatuur maken van zulks is altijd het beste. En dat is goed gelukt. Veel plezier in Spanje. Een week ís ook kort.

  4. Zo hé, niet normaal……
    Wat een goed stuk dit. Bijna niet echt.
    Gelukkig heb je het er goed vanaf gebracht. Niet te geloven.
    Veel plezier op vakantie en geef die engel op je schouder een klopje op zijn schouder, well done!
    Groetjes van een andere Nolta ;-)

  5. Jeetje…

    Ik ken Dick persoonlijk…je had het niet beter kunnen treffen…

  6. Wow Maux, ik heb er kippenvel van….. Prachtig stukje..
    En wat een held, Dick uit Alkmaar.

  7. Hey Brokkenpiloot,

    Ik heb al vaker gezegd dat je fantastisch kunt schrijven, dus ik ga niet in de herhaling vallen.

    ‘Maar vandaag is een ander verhaal, want vandaag weet ik het gewoon even niet meer.’

    Neee… muts! Wat dacht je dan? LOGISCH dat je het even niet meer weet! Je bent over de kop gevlogen, bent vast een stuk kwijt, besef van alles in elk geval. Je leven is keihard, letterlijk en figuurlijk op de kop gezet. Heel subtiel schrijf je in je blog ook dat je leven zelf al een snelweg leek. Veel dingen beloven, ongetwijfeld je agenda volgestouwd en dan keihard op de rem.

    Het is totaal niet te vergelijken, want wat jij hebt meegemaakt, dat krijg je denk ik, niet bewust mee, maar ik herkende iets op jouw Facebook. Die heftige foto’s onder het mom van een geintje. Ik schrok me de pleuris maar zoals jij het bracht, leek het bijna een grapje. En dat herken ik dus van toen ik een longembolie had gehad. Terwijl, nogmaals: dat is niet vergelijkbaar, maar toch ook levensbedreigend. En dat mijn dochter ‘m dan een jaar later ook kreeg: daar kon ik helemaal niets mee!!

    Is dat niet een beetje wat het is? ‘Er even niets mee kunnen?’ Volgens mij is nu niets meer wat het was, zul je alles met andere ogen bekijken. Misschien lijkt het zo dramatisch zoals ik het opschrijf maar je laatste zinnetje nodigde me echt uit om te reageren.

    Je was bijna dood… je had het kunnen zijn. Maar je bent het niet en hoe nu verder? Ik denk dat de onbevangenheid nu even wat minder is. Het besef dat je kwetsbaar bent. En dat je moeder bent…

    Ik kan alleen maar zeggen: neem jezelf en wat er gebeurd is serieus. Het geeft je nu geheel onverwachts de ruimte om te bezinnen en te beseffen dat de wereld gewoon doordraaide terwijl bij jou keihard de reset knop ingedrukt was.

    Sterkte maar ook een ontspannende vakantie…!

    Als ik naar bovenstaande tekst kijk, kan ik niet anders dan afsluiten met:

    Tante Muts (*zucht*)

  8. Ik wens je ontzettend veel plezier in Spanje, bijkomen bijkomen bijkomen en wat ben ik blij dat je dit nog zo mooi kunt opschrijven. En Dick uit Alkmaar (!), dat doet mij dan weer goed ;-)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.