Weg met de dertigersdip
Ik had alles wat ik me maar kon wensen: een kind, een huis, een auto en elkaar, en toch dacht ik: “er moet toch iets méér zijn?!” Het is niet dat ik ontevreden was, of ongelukkig, ik dacht alleen dat er bij mijn geboorte een andere blauwdruk meegeleverd werd, een andere plattegrond van mijn leven. Ik was ‘m alleen kwijt. De dertigersdip: het dilemma van de dolende dertiger die alles al heeft en nog van alles wil, maar niet durft toe te geven dat ze het zo niet had bedacht, want we moeten wel op ons best zijn. We moeten inspirerende collega’s zijn, zachte moeders, fijne vriendinnen, lieve dochters, aantrekkelijke partners, gezellige zussen, ware keukenprinsessen –of in elk geval weten waar je de beste sushi haalt, we moeten er goed uitzien zonder dat we nuffig of ijdel zijn. We mogen wel klagen, maar niet te veel, we moeten tevreden zijn. We moeten veel van onszelf en tevreden moeten zijn, is als vechten voor de vrede. Een paradox.
Tevreden….Tevreden zijn betekent alleen maar dat je vrede voelt in jezelf over wie je bent en hoe je dat doet, jezelf zijn.
Toen ik een bakvis was van 17, bestond mijn ideaal niet uit drie kinderen, laat staan uit drie kinderen van twee exen met twee co-ouderschappen. Mijn ideale liefde zag ik niet direct voor me als een gescheiden, soms ietwat directe Noord-Hollandse krullenkop uit Schagen. Met twee kinderen en dus nog een co-ouderschap. En toch is hij het. Toch is dít het. Dit is het leven wat ik wilde hebben, want dit is het leven wat ik heb. Hoe kan ik het dan niet willen hebben? Alles is er al.
Ik ben jarenlang bezig geweest om met negatieve gevoelens te reageren op de moeilijke dingen in mijn leven. Vastgenageld op mijn vaste, veilige klaagplek, schuddend met mijn hoofd, onwillig om er ook maar even bij stil te staan dat het in mijn vermogen ligt, en in mijn vermogen alleen, om actie te ondernemen en het leven te creëren dat ik wil.
Ik ga met mijn kinderen kamperen. Alleen wij vieren. In de buurt van Schagen aan de Noord-Hollandse kust, dat dan weer wel.
Fijne vakantie allemaal.
Nou heb je dat ook in een 22ers dip? ik was voor een 2 jaar terug chauffeur na een verkloote school periode. Ik ben begonnen op het vwo namelijk en was nogal lui. En toen ik chauffeur was had ik tijd genoeg om na te denken hoe ik dat alles weer ging rechtzetten. Ik schreef een ideeel plan wat ik allemaal nodig zou hebben om gelukkig te zijn. zoals: eigen baas zijn, mooie studie doen, geld hebben, tijd voor me hobbys, af een toe een vrouw, iedere dag eten in een restaurant, kunnen genieten van een mooie omgeving, veel vrienden/kennissen hebben. En nu, 2 jaar later, is het me gelukt om die status van gelukkig zijn te bereiken. alleen ik beleef het zelf niet echt alsof dat zo is. Ik vraag me nu ook af, wat ga ik nou nog meer doen? wat mis ik nu nog om alles compleet te maken. ik weet het niet.
Ik zou best graag weer is een 2 weken chauffeur zijn, hele slechte omstandigheden willen hebben (toch ook weer niet), om te begrijpen hoe ‘gelukkig’ ik nu ben. maar wat een vroege dip bij mij dan, als dat ook nog komt als ik 30 ben, de dertigersdip, en de midlife-crisis, de abrahamcrisis..
Willemderidder.nl
Oeps!
http://tweetphoto.com/37407813
Mooi stukkie.