Het was middernacht en ik liep de Shell in. Twee grote Surinaamse mannen maakten grapjes met de Hindoestaanse caissière achter het glas. Ze betaalden, draaiden zich om en een van hen botste bijna tegen me aan. ‘Sorry!’, riep hij, ‘geeft niet’, zei ik. Ik pakte mijn pinpas en keek de caissière aan. Ze keek niet naar mij, maar naar de man en riep lachend: ‘ik zie het wel! Je zit nog naar haar billen te kijken!’ ‘Ja, hallo! Ik ben een Surinamer!’, antwoordde hij.
Ik moest lachen.

‘Ben je moe?’, vroeg de vrouw.
‘Zie ik er moe uit?’, vroeg ik.
‘Ja, behoorlijk meisje.’
‘’Ik heb net gehuild, in de auto. Mijn vader is overleden’, antwoordde ik.
‘Dan moet je rouwen, huilen. Heb ik ook gedaan toen mijn vader overleed. Was hij ziek?’
‘Ja, zoiets.’
‘Gooi het er maar allemaal uit, dat had ik ook. Het zijn zachte tranen. Volgens mijn geloof zijn ze er nog en horen ze alles, dus práát tegen hem. Hij is er nu meer dan ooit.’
Ik betaalde, bedankte haar en liep weg. ‘Meisje!’, riep ze. ik draaide me om, ‘ja?’ Ze legde één hand op haar borst en de andere op het glas: ‘mijn hart is bij je’.

In het holst van de kortste nacht van het jaar bieden sommige mensen je opeens zomaar wat troost.

This entry was posted on Wednesday, June 22nd, 2011 at 00:01 and is filed under Blog. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.