Mijn huis staat te koop. Morgen komen er vreemde mensen hier kijken en misschien willen ze het wel kopen. Het zijn mensen die echt geïnteresseerd zijn, want ze stonden op de reservelijst voor het huis hier verderop, dat binnen een maand verkocht is. Maar mijn huis is niet zo opgeruimd als dat van de buren en als op die groothoeklensfoto’s van Funda. Daar kwam ik altijd wel mee weg. Bij vrienden. Mijn vrienden zien wel de charme van stapels Happinezzen, Psychologie Magazine en de Linda. De stof erop is ‘typisch Maureen’ en gelukkig is er altijd wijn, muziek, aandacht en lekker eten. De drie dagen afwas en stapels wasgoed nemen ze voor lief.

Maar in dit geval heeft mijn stralende persoonlijkheid er niks meer mee te maken. Misschien moet ik briefjes ophangen: ‘sorry voor de troep’. Ik probeer me in deze Onbekende Potentiële Kopers te verplaatsen. Ik denk dat ik ga overleggen met de makelaar, dat ik het toch wel heel erg onpersoonlijk vind op deze manier.

Maar misschien vinden deze Onbekende Potentiële Kopers het juist wel leuk als er nonchalant een kopje van mijn Blond servies naast mijn bed staat. Misschien willen ze meteen mijn huis kopen als ze zien dat er een stapel zelfhulpboeken en razend intelligente literatuur onder mijn bed ligt. Misschien zijn ze net zoals ik en willen ze ook wel een schoon en opgeruimd huis en leven. Misschien willen ze ook nooit meer uitglijden over het hoesje van een Wii spelletje, en snappen ze heus wel dat het lastig is met drie kinderen, een scheiding en een eigen bedrijf. Maar ja, dat weten ze dus allemaal niet. En ik kan het ze niet vertellen.

O, mijn God.

Straks zijn het heel geordende mensen die elke week de duplo van de kinderen wassen, met zo’n gewoon-even-hup!-moeder. Zo’n familie die drie keer per dag collectief hun tanden elektrisch poetst. Zo’n stel dat zichzelf ‘een team’ noemt en een digitaal kleurenschema heeft voor elk kind. Zo’n geordend koppel met de Veronicagids en (schoon)moeders die op vaste dagen per week oppassen. En die dan koken, opruimen en vaak ook nog even ‘de strijk’ doen. Mensen met een heel ander leven dan ik. Of, nog erger: straks zijn het mensen zónder kinderen. Lieve God, hoe moet dat nou?!

Ik bel mijn hulp. Lieve Diny to the rescue. Ze komt, ziet en overwint. En ze zegt
ik ken niemand die mensen zo’n welkom gevoel kan geven als jij, en er is niemand die mensen dat gevoel zelfs kan geven als ze er niet bij in de buurt is. Ik ken trouwens ook niemand die zo slordig en chaotisch is als jij. En toen dook ze weer de badkamer in met Mr. Muscle en moest ik wel even slikken.

[Mijn huis kopen? Klik -geheel vrijblijvend- HIER]

This entry was posted on Friday, October 9th, 2009 at 14:13 and is filed under Blog. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.