Scheidingssnuffelaars
Woon je in een doorsnee woonwijk en zit je midden in een scheiding? God sta je bij. Voor zover God niet samen met zijn engelen aan een van zijn eindeloze koffiepauzes zit te praten over al het gedoe met jou. Die engelen behandelen Hem als een beroemde televisiester. Hij krijgt de lekkerste pannenkoeken. En dat kun je Hem ook niet kwalijk nemen. Hij schiep binnen no-time de wereld met liefde in zijn achterhoofd, en behalve het akkefietje met Adam en Eva, die te druk waren met het trippen op appels en spelen met Adam’s wondere wereld wonder, bedoelde Hij het allemaal goed. Hij is alleen een beetje verdrietig over deze wereld vol scheidingen, kapot serviesgoed en tranen.
God zit er doorheen. Dit was niet zijn plan.
God bespreekt het met zijn engelen. Hij zucht en veegt de stroop van zijn kin.
‘Ze doen hun best, denk ik’. Zegt Hij zorgvuldig. De engelen zijn het ermee eens; ze knikken.
‘Misschien heb ik het spelletje te moeilijk gemaakt’, suggereert God.
‘Ik geloof niet dat het uw schuld is’, zegt de lange engel, wiens vleugels onder de poedersuiker zitten.
‘Schuld is hetzelfde als schaamte, alleen binnenstebuiten’, roept de kleinste engel. Als God en de lange engel naar haar kijken voegt ze er snel aan toe: ‘dat zag ik bij Oprah.’
Maar naast God en de engelen zullen er een paar mensen zijn die zich afvragen wie er schuld heeft. Dat is niet hun schuld. Net als God zijn ze een beetje gestrest en snappen ze niet meer hoe en wat en wie. Een paar mensen zullen de schuld geven aan de altijd-zo-correcte-en-gezellige echtgenoot, omdat hij altijd zo irritant correct en gezellig was. En een paar mensen zullen jou de schuld geven omdat je altijd zo correct en gezellig was. Dat kon toch niet goed gaan? Je deed het nooit goed. Bovendien was je te extrovert, te melancholisch, te zweverig, te veel van alles eigenlijk. En je was zeker niet de vrouw met wie hij had moeten trouwen.
Maar iemand moet de schuld krijgen. De hond heeft issues met zindelijkheid. Het zou zijn schuld kunnen zijn. Want wie kan daar nou mee leven? Het was vast een hondenleven.
Wees je ervan bewust dat je karakter zich het meest laat zien in de supermarkt. Let maar eens op. In de supermarkt lopen de scheidingssnuffelaars. Ze sluipen door de supermarkt en horen en zien alles. Ze inventariseren je karretje; ‘hm, maar een halfje bruin, een stoommaaltijd en een fles witte wijn. OP EEN DOORDEWEEKSE DAG, DAT ZIT ECHT FOUT DAAR! Vermijd, voor zover mogelijk, deze scheidingssnuffelaars. En word er zelf zeker geen. Het doet niets voor je.
De scheidingssnuffelaars nodigen uit tot een goed gesprek. Natuurlijk doen ze alsof ze vol zijn van begrip en medelijden, maar ze willen alleen maar weten hoe het precies zit, zodat ze daar vol quasi-afgrijzen weer over kunnen vertellen tegen de andere scheidingssnuffelaars. Meewarig schudden ze hun hoofd als je de hoek omloopt.
Dus pak snel je diepvries pizza’s en je voorgesneden broccoli. Adem in, adem uit. Lach naar de mensen die je kent, lach naar de mensen die je niet kent en ga voor de kin-omhoog-tactiek.
De kin-omhoog-tactiek is het beste wat je kunt doen, alles tegen elkaar afgewogen (en je hebt wat afgewogen in de laatste jaren), is de kin-omhoog-tactiek bijzonder doeltreffend. Let op dat je het niet te overdreven doet. Doe niet alsof je arrogant bent, of te blij. Lach niet helemaal voluit, anders denken de mensen nog dat je nu alweer gelukkig bent. Houd je kin omhoog en pak je wasmiddel en kies iets groens dat je kinderen pertinent weigeren te eten.
Observeer de tattoo op de arm van de caissière: een roos met doornen. Misschien, heel misschien neem jij ook nog wel eens een tattoo. Er is geen reden meer om het niet te doen. En dan heb je meteen een goed excuus voor je midlife straks. Een mini-cooper cabrio kun je namelijk wel vergeten voorlopig.
Niemand kan je laten stoppen met denken, al zou je soms willen dat je niet zoveel dacht, want hé, kijk waar het je gebracht heeft!
Dus. Denk erom. Kin omhoog, wax on, wax off and don’t forget to breathe, Daniel-San.
Goed opgewarmd!