Ik slaap. Tot op zekere hoogte, ik lig nog net niet te kwijlen en onzinnige dingen uit te kramen als ‘ ik moet de vaatwasser nog uitruimen’, maar ik heb mijn ogen dicht en het is nog vroeg.

De deur gaat open. Tibbe.

Hij loopt naar me toe, kruipt over me heen en gaat naast me liggen.
Hij trekt aan het dekbed. Als hij comfortabel ligt, haalt hij hard zijn neus op, hoest een paar keer en schraapt zijn keel. Zo probeert hij me wakker te maken zodat ik kan beginnen met hem van dienst te zijn. Hij wil Cornflakes. Hij wil televisie kijken. Hij wil gezelschap. Hij wil mij.

Ik wil dat hij weggaat.

Het is vroeg.

Hij legt zijn koude voeten tussen mijn benen. Snuif. Hoest. Snuif.
“Mamma?”, zegt hij. “Blijf ik vandaag over?”
“Hmhm”, antwoord ik. Hij pakt mijn gezicht vast, “je moet niet hmhm zeggen, je moet echt praten!”
“Sst. Ik wil nog slapen”, zeg ik en trek het dekbed over me heen. Ik probeer een stukje dekbedovertrek in mijn oor te stoppen.

Snuif. Hoest. Hardere hoest. Hij gaat steeds anders liggen en gooit daarbij zijn billen hoog in de lucht.

“Ga weg”, zeg ik. “Ik wil slapen. Het is nog midden in de nacht.”

In de badkamer gaat een lamp aan. Joris.

“Het is niet midden in de nacht, hoor, Joris is ook al wakker.”
“Ja. Belachelijk. Joris is ook midden in de nacht wakker.”

Het is half zeven. Dat is op Brokken’s World Headquarters nog midden in de nacht. Ik wil slapen. Nog een half uurtje. Het zijn dertig kostbare minuten waar ik volgens de CAO van het alleenstaande moederschap recht op heb.

Harde geluiden vanuit de badkamer. Ik hoor mijn middelste (die niet slaapt) praten met mijn oudste (die ook niet slaapt).

Ik heb het gehad.
Ik schiet overeind en gooi het dekbed van me af.

“Jongens! Jongens! Echt! Serieus! Ik probeer nog te slapen! Het is vroeg! Ga ergens anders heen, oké? Alsjeblieft?!”
Opgefokt ga ik weer liggen, in de foetushouding met de dekens tot ver over mijn oren.

Dan gooit iemand mijn deur hard open, doet de lamp aan en trekt de dekens van mijn hoofd af. Het is Anne. “Hey lieve moeke. Mag ik jouw grijze vestje vandaag lenen?” Tibbe springt op het bed en roept enthousiast “goedemorgen mamma!”

Ik ben wakker. Er is geen weg meer terug.

Dit is moederschap in haar puurste vorm.

This entry was posted on Wednesday, November 18th, 2009 at 14:22 and is filed under Blog. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.