Ooit had ik een opgeruimd huis. Ooit had ik geen kinderen. Dit was in dezelfde periode. Ik had kunnen verwachten dat de dagen dat ik op blote voeten kon rondlopen zonder dat er een stuk plastic in mijn hiel bleef zitten geteld waren toen ik een koffiekopje op mijn dikke buik kon zetten. Mijn moeder had me al gewaarschuwd; ‘je zult nooit een opgeruimd huis hebben als je kinderen en/of huisdieren hebt’. Ze had gelijk. Want moeders hebben altijd gelijk, vooral over stomme dingen.

Maar hoop doet leven. In mijn oneindige queeste naar orde, probeer ik mijn kinderen te leren dat ze hun afwas in de vaatwasser moeten zetten. Dat mislukt. Mijn kinderen snappen het “in” concept niet. Ze kunnen hun vingers in hun neuzen stoppen, kauwgom in hun haar en geld in hun spaarpot. Ze laten hun huiswerk in hun kluisje liggen, lege melkpakken in de koelkast en virussen in de computer.

De combinatie in met vaatwasser is een grote opgave. De afwas bij de vaatwasser, op de vaatwasser, in de buurt van de vaatwasser en in sommige memorabele gevallen achter de vaatwasser –maar ze komen maar niet in de vaatwasser.

Ik probeer er een spelletje van te maken. “Laten we eens kijken hoe snel we samen de tafel af kunnen ruimen!”, roep ik vrolijk en hoopvol. Ze kijken me argwanend aan. Ik denk dat vooral het vrolijke aspect het bijzonder verdacht maakt. “Dat klinkt niet echt leuk”, zegt Joris. “Ik ben veels te klein”, roept Tibbe en Anne mompelt iets over huiswerk.

Ik probeer een directere aanpak. “Pak je afwas en stop het in de vaatwasser”, commandeer ik.

Tip: geef kinderen nooit twee opdrachten in een zin. Ergens tussen de eettafel en de vaatwasser is het tweede gedeelte van die boodschap voorgoed vergeten; op weg naar de WC voor een grote poep, op zoek naar hockeyschoenen en morgen iets belangrijks voor Frans. Net zo vergeten als elk haarspeldje in het leven van Anne. Net zo vergeten als die ene andere sok.

Maar toch, vandaag gebeurde er een wonder. Ik liep de keuken in en er stonden drie theekopjes in de vaatwasser. Mijn hart sloeg over. Een wereld van nieuwe mogelijkheden opende zich daar recht voor mijn neus.

Wie weet, misschien krijg ik ze ooit nog zover dat ze met hun modderschoenen van de bank blijven.

This entry was posted on Monday, October 19th, 2009 at 22:11 and is filed under Blog. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.