Maux

Geloofde in haar vorige leven ook al niet in reïncarnatie
image
Blog

Pleidooi voor de post-it

Gisteren zei mijn zoontje dat hij blij was dat ik niet ben zoals de andere moeders. Ik vroeg waarom. ‘Van jou hoeven we gelukkig niet elke dag om dezelfde tijd te eten’.

Laat ik eerlijk zijn: ik zet mezelf ook graag neer als die chaotische moeder die anders is dan anders en die ook niet precies weet hoe ze leven moet. Maar ondertussen probeer ik elke dag weer opnieuw om de schijf van vijf klaar te hebben om 18.00 uur. De intentie is er in elk geval dagelijks. Ik werk, ik moeder, ik heb lief, ik ga van A naar B. En ik ben meestal op tijd weer terug. Ik rijd in een auto met 14% bijtelling en luister dan meestal naar 3FM. Ik koop mijn kleren bij de Hennes, maar het liefste bij La Dress. Ik vind dat ik weekboodschappen moet doen bij de Lidl, maar ren meestal op het laatste moment de Albert Heijn in. Ik heb een rekening bij de Rabobank en schijnveilige verzekeringen afgesloten die mijn ergste angsten wegnemen. Ik heb een hypotheek en krijg energie van de Nuon. Ik ben een vrouw met dezelfde vaste lasten als iedereen.

Ik heb gehuild bij ‘Komt een vrouw bij de dokter’ en mijn vader leeft al een tijd niet meer. Ik ben geboren in Hoogezand-Sappemeer. Ik heb een co-ouderschap, een kat en net nieuwe theelepeltjes van de HEMA. Ik ben gewoon een vrouw en daarin niet meer of minder uniek.

Maar toch, als ik thuiskom, dan word ik wat meer. Ik word zachter. Ik heb kinderen die blij zijn als ik de sleutel in het slot steek en een geliefde die na vier jaar nog minstens net zo blij is. Een geliefde die het achterlaten van poëtische post-its naar een hoger niveau heeft getild. Dat is het leven. Dit is mijn leven en ik mag dit leven hebben. Dit leven in een tijd waarin we buiten net iets alerter rondlopen omdat er elk moment zomaar iets ergs kan gebeuren. We zijn bang. En deze angst is nog besmettelijker dan de griep. Maar toch, door elke keer weer door diezelfde deur naar binnen te gaan, door dat handgeschreven briefje ’s ochtends op de espressomachine en de zachte welterustens van kinderen, wordt mijn wereld mooier, zachter en liever.

Het wordt tijd dat we allemaal weer wat zachter worden en elkaar helpen herinneren dat er onder die laag van angst de liefde altijd doorstroomt. Misschien moeten we even graven, misschien wordt het tijd voor nieuwe post-its, maar het is er.

Het ís er.

Delen
  • email
  • Twitter
  • Facebook
  • LinkedIn
  • Google Bookmarks
  • Print

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.