Waar of niet? Onze fascinatie voor beroemdheden is een manier om even niet met onszelf bezig te hoeven zijn. We willen elk detail weten, vooral als het slecht met ze gaat. Stiekem genieten we ervan als ze dronken en wijdbeens uit de limo stappen: Lindsey draagt geen ondergoed. Zo overtuigen we onszelf ervan dat er ergens op deze wereld iemand rondloopt die een nog grotere puinhoop is dan wijzelf.

Ik denk dat het waar is. Net als bijna iedereen check ik ook de gebruikelijke sites om te zien wie er in Hollywood betrapt is tijdens het coke snuiven, wie zonder BH door het winkelcentrum liep of wie met gebogen hoofd bij de ontwenningskliniek naar binnen strompelde. Om daarna heel hard te roepen hoe sneu het wel niet is. Perfectie is niet haalbaar, daarom eisen we dat van anderen.

Maar toch. Ik word er een beetje misselijk van, van een fotoserie als ‘sterren in de supermarkt’.
Want gewaand buiten beeld zijn ze net als wij. Ze hebben ook kinderen met snotneuzen en ongelukjes. Ze zijn soms ook down, irritant of ongelukkig. Ze worstelen net zo met hun leven als jij en ik. Waarom kijken we hiernaar? Bekend zijn geeft je nog geen immuniteitsgarantie voor porties levensellende.

Ik realiseer me dat ik nogal de neiging heb om te vluchten in afleidingen –soms omdat ik me down voel, of gefrustreerd, eenzaam. Ik geloof niet dat ik de enige ben. Sterker nog: ik denk dat iedereen dit wel eens doet. Beroemde mensen inbegrepen.

Dus, terwijl ik de steeds langere A-lijst van getroebleerde jonge vrouwen en plein public zie worstelen met hun leven, verslavingen en persoonlijke demonen, zitten wij erbij, kijken ernaar en klikken we erop. We veroordelen de manier waarop ze eruit zien, hoe ze hun kinderen verzorgen, dikker worden, nog dunner zijn, hoe ze eten, lopen, drinken, ademhalen: hoe ze léven. We doen het omdat het makkelijk is –het is zoveel makkelijker dan naar onszelf kijken en te moeten dealen met onze levens, met onze eigen demonen. Als we onszelf zouden herkennen in het droevige, lelijke en inconsistente gedrag zoals we dat bij Britney, Lindsay en Paris zien, dan herkennen we onze eigen zwakheden. En dat is moeilijk. Heel moeilijk. Te moeilijk voor sommigen.

Als ik echt iets om Paris Hilton zou geven, dan zou ik er heel diep naar moeten graven.

We zijn allemaal wel eens lelijk. Aangetast, gepijnigd, gebroken, kapot. En kijken naar hoe iemand anders in elkaar stort, verandert daar niks aan. Ik kijk niet langer naar de bloeddorstige foto’s die afschilderen dat een mens maar een mens is. Ik heb mijn eigen imperfecties waarmee ik moet zien te dealen, en daar heb ik mijn handen al vol aan.

This entry was posted on Tuesday, November 17th, 2009 at 17:59 and is filed under Blog. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.