Ik zie een vrouw, jouw vrouw, die haar best doet om het gemis weer wat draaglijker te maken. Ze houdt de momenten vast. Voor haar zelf, voor haar kinderen en kleinkinderen. Er klinkt heel voorzichtig weer muziek.

Ik zie je kinderen je oneindig veel missen en er alles aan doen om je te blijven herinneren. Maar zij niet alleen. Op de tribune bij het zaalvoetbal hoorde ik iemand zeggen: “Ab wilde het beste uit iedereen halen”. Dat is je goed gelukt want ik heb het beste wat ik me maar kan wensen: jouw zoon.

Kun je iemand missen die je nooit gekend hebt? Vaak denk ik dat je er wel bent, dat je staat te grijnzen in een hoekje van de kamer, lachend zoals je op die ene foto doet. Regelmatig steek ik er een kaarsje bij aan, misschien helpt het. Nooit zal ik weten of je ook van mij had gehouden.

Je kunt niet vasthouden aan het verleden, maar je kunt wel vasthouden aan de liefde. Ze geeft eeuwigheid. Ik zie je oudste zoon, mijn lief, worstelen, kopje onder gaan en weer boven komen. Net als iedereen, die worstelt, kopje onder gaat en weer boven komt. Je zou trots op hem zijn. Ze willen je graag levend houden in hun herinneringen en ons laten zien hoe je was, ons schoondochters: “mijn vader leek heel erg op mijn oom, die in dat hoekje daar zit” en dan kijken we, we snappen het, maar altijd komt snel de nuance, “maar mijn vader keek veel liever uit zijn ogen”. Die liefde. Eindeloos.

Ze heeft het niet makkelijk, er schijnt een maximumtermijn te bestaan voor rouw, een maximum aan tranen. En mensen vertellen haar dat ook nog. Toen ik thuis kwam, keek ze naar een programma over verlies. Er was een zusje en er was de dood. Een geslagen gat, een verslagen familie. Haar tranen werden wazig door mijn ontroering. We huilden heel even. Soms valt er een gat in de tijd.

Simpeler is dit nooit te zeggen: je wordt gemist.

This entry was posted on Friday, January 14th, 2011 at 23:18 and is filed under Blog. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.