Maureen doet de was bij…Maureen
Ik doe de was. Ik doe heel vaak heel veel was. Op mijn grafsteen komt te staan: ‘Hier ligt een vrouw met lef. Zij stopte de dry-clean-only kledingstukken toch in de machine.’ Dichtbij mijn graf komt een fonteintje waarin je een handwasje kunt doen en op de rouwkaart: ‘Maureen hield van Robijnwasverzachterdoekjes.’
Ik kan me niet herinneren dat mijn moeder zoveel was had. Mijn bestaan bestaat uit 40% was, 50% algehele chaos en voor 10% uit snot.
Ik vouw het laatste beetje was, leg alles netjes op stapeltjes en word even afgeleid door een ‘ongelukje’. Ik vergeet de was totdat ik zie dat de kinderen zich er lekker tussenin hebben genesteld.
Het is hier vaak onduidelijk wat nou schone en vieze was is. Het komt regelmatig voor dat ik een was draai die al gewassen en (ooit) gevouwen is. Op een nog regelmatigere basis vouw ik een was waarvan ik op de helft denk: gadver! Dit moet nog!
En toch, ik zet door. Vouwen. Wassen. Ik kan goed wassen, maar suck echt in het vouwen.
Ik zet door omdat ik graag wil dat de kans groot is dat mijn kinderen schone kleren aantrekken. En van wassen word ik rustig. Dichterbij mediteren dan dit kom ik niet.
Mijn mantra? Va Nish Oxi Gel.
Ik hou van rustig. Rond bedtijd houden de kinderen niet van rustig: ‘Mam! Wil je tell me what you want what you really really want opzetten?!’ Ik neem hun verzoeknummer in overweging. Observeer lachend hun smekende ogen.
‘Oke’, zeg ik.
Ik vind het inmiddels gewoon dat mijn kind zingt ‘if you wanna be my loverrrrr.’ (Ik probeerde dit nog te veranderen in ‘if you wanna be my daughter, you gotta clean up your room’, maar dat vond ze stom).
Ik dans mee. Dat is mijn kracht. Dansen met mijn kinderen op hele slechte popmuziek. Ik vermoed dat dit is wat ze zich later zullen herinneren: we waren altijd aan het dansen met mamma. Op het bed. In vieze kleren.
