Alles in je leven gebeurt maar een paar keer, echt waar. Hoe vaak herinner je je nog een zonnige middag uit je jeugd? Misschien vier, vijf keer, misschien zelfs nog minder. Hoe vaak zul je nog een volle maan zien opkomen? Twintig keer? En toch lijkt het allemaal zo eindeloos.

“Over vier jaar zijn we op de de helft”, zei ik tegen A. die ook over vier jaar 40 wordt.
“Als ik geluk heb”, antwoordde ze.
“Dat hangt ervan af, als de andere helft van je leven vreselijk is, is er ook niks meer aan.”
Ze lachte, want A. kent me nu al een jaar of twintig, en dan lach je om elkaar.

Ik denk erover om een lijstje te maken. Een lijstje voor als het regent. Een lijstje met mooie dingen erop die al gevallen zijn in mijn leven. Poeltjes van geluk. Plassen van vreugde en kleine meertjes gevuld met zegeningen. Om in te stampen als het nodig is.

We hebben soms wat regen nodig om door te blijven gaan. Tibbe zei tegen me: “jij moest met pappa zijn omdat ik geboren moest worden.”

Hij heeft gelijk.

Ik wil niet meer dezelfde fouten maken. Weg met de oude misstappen, kom maar op met de nieuwe valkuilen. We doen regelmatig domme dingen, maar ik denk dat we persoonlijk groeien zodra onze fouten er anders uit beginnen te zien. Minder voorspelbaar, zonder patronen. En van sommige acties en beslissingen die niet zo handig waren, krijgen we juist de meest wijze levenslessen en de rust die we al zo lang zochten.

Dus dank jullie wel, mooie regendruppels. Blijf vooral spetteren.

This entry was posted on Tuesday, June 1st, 2010 at 11:38 and is filed under Blog. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.