Dit zijn moeilijke tijden voor ons. Ik weet dat het moeilijk is om vier te zijn. Soms wilde ik dat je wist hoe lastig 36 kan zijn.

Je zus vertelde me gisteren dat ze nooit gaat trouwen en nooit kinderen wil krijgen. Ze wil ze wel hébben. Als ze later in Oud-Zuid woont, een Vespa heeft en voor een hip televisieprogramma werkt, dan gaat ze een kindje adopteren. Adopteren ja, want dan hoeft ze niet dik te worden en pijn te lijden. Je zus denkt dat ze uit een glossy H&M-achtige catalogus een baby kan kiezen met bruine ogen en een afro. Haar eisen? Een zindelijk meisje uit Afrika. Maar wat ze ook doet en waar ze ook voor kiest, ik sta achter haar. Ik ga wel babysitten.

Net zoals ik achter jou zal staan. ‘Mag ik voor altijd bij jou blijven wonen?’, vroeg je me laatst. ‘Natuurlijk!’, zei ik. Je moest lachen. Weet dat ik er zo vaak zal zijn als nodig is. Voor de rest van jullie leven.

Vorige week hadden we een drama. Je wilde je niet aankleden en gooide jezelf theatraal op de badkamervloer. Je schreeuwde dat je niet meer op je voeten kon staan. ‘Je moet me NU optillen!’, riep je boos.
Mijn lief bevlogen kind, ik zei nee. Ik weigerde het spelletje mee te spelen. Ik vertelde je dat je alleen moest opstaan en dat je jezelf moest aankleden. Ik vertelde je ook dat als je dat niet zou doen, dat je dan maar in je pyjama naar school moest gaan. En dat ik met de juf zou praten.

Zeggen dat je mijn antwoord niet leuk vond, is een understatement. Ik was een stomme mamma. Echt een stomme mamma.

Ik liep weg.

Ik liep naar beneden en vulde je broodtrommel. Ik vulde je beker met limonade, schilde een appel, deed het in een zakje. Ik vond je rugtas terug (achterin de auto), borstelde mijn haren, deed lipgloss op, zocht mijn hoge hakken, zuchtte, nam een slok koffie, haalde nog eens diep adem. Nog steeds geen teken van jou.
Ik ging onderaan de trap staan en luisterde. Ik hoorde de elektrische tandenborstel en hoopte dat je er je tanden mee poetste. Niet de muur.

Toen kwam je beneden. Aangekleed. Lachend. Met een grote zonnebril van Anne op je neus.

Het lukte om op tijd op school te zijn. Je ging in de klas zitten, met zonnebril. Iedereen kwam bewonderend bij je staan. Je zat cool in de kring te lachen naar je schare fans met je arm over de rugleuning van de stoel naast je. ‘De meisjes staan straks rijendik voor je deur’, zei de juf. Ze moest lachen. Ik vertelde wat er was gebeurd die ochtend. Ze zei dat kinderen een grappige manier hebben om exact die dingen te laten gebeuren waar ze juist het meest bang voor zijn.

Ah.

Soms duw je me weg. Maar ik ga nergens heen. Ik ga je niet optillen als ik weet dat je jezelf overeind kunt helpen, maar ik zég wel dat je het kunt. Ik ga nergens heen zonder jou. Zelfs als ik ergens heen ga zonder jou, ben ik niet zonder jou. Ik weet dat het lastig is. Twee huizen, een school, een naschoolse opvang, een oppas. Het is veel voor een kind van vier. Soms te veel. Ik weet dat je soms hard moet werken om het allemaal nog te volgen. ‘Waar slaap ik vanavond?’ is geen logische vraag voor een kind van vier. Ik ga een kalender voor je maken, met foto’s van mij en papa.

Ik wilde dat ik je duidelijk kon maken dat het oké is om fouten te maken. Om stom te doen. Dat is mijn prioriteit als moeder, jullie leren dat het oké is om fouten te maken. Je bent nog altijd zoveel meer dan je fouten, de domme dingen die je doet, dan de misstappen. Maar je fouten zullen een deel van je zijn. Je zou niet menselijk zijn zonder ze. Je zou niets leren.

Ik moet een manier vinden om je te leren dat we, je vader en ik, nooit ver bij je vandaan zijn met onze liefde. We zullen nooit niet van je houden. Maar we weten dat je op kunt staan en je tanden poetsen. Als je twijfelt in je leven, als je bang bent of boos, sta op en ga je tanden poetsen. Flos. Kam je haar uit je gezicht zodat je goed kunt kijken.

Je vindt dat een moeder je het vooral makkelijk moet maken. Net zoals alle kinderen dat graag willen. Net zoals Sneeuwwitje dat deed voor de zeven dwergen en Assepoester voor eh, nou ja voor iedereen. Ik ben geen sprookjesmoeder. Ik ben sowieso geen sprookje. Ik ben je moeder. En dat maakt me erg echt.

Dus ik zeg het nog maar een keer: ik zal van je weglopen soms, maar nooit verder dan de keuken. Hoe hard je me ook wegduwt.

Ik hou van jou en van je broer en zus. Ik maak me soms zorgen om jullie. Soms zou ik verder willen lopen dan de keuken, dat geef ik toe.

Maar ik loop nooit de deur uit zonder jullie.

Het spijt me dat je soms pijn voelt, dat je boos bent, dat je bang bent om fouten te maken. Ik hoop dat je dit ooit zult lezen en dat je ziet dat je moeder van je houdt. Ik hou onvoorwaardelijk van je. Onvoorwaardelijk is een groot woord, en de meeste volwassenen hebben geen idee wat het betekent omdat ze het nooit in actie hebben gezien. Onvoorwaardelijk betekent dat het mij niet uitmaakt hoeveel fouten je maakt. Dat ik alleen maar wil dat je van ze leert. Ik zal je erbij helpen. Elke keer weer.

Je bent prachtig, Tibbe de Bibbe. Jouw charisma heeft effect. Je stralende persoonlijkheid trekt iedereen aan en je begint het spelletje een beetje te snappen.

‘Iedereen vindt mij leuk op school’, zei je laatst, ‘waarom dan?’, ‘natuurlijk vinden ze dat’, zei ik. ‘Maar waarom dan?’ vroeg je. Populair zijn is verwarrend op elke leeftijd. Ik slikte mijn angst weg. De angst voor de leegte. Het heeft geen zin om mooi en populair te zijn aan de buitenkant als je jezelf van binnen leeg en donker voelt. Het is een succesrecept voor het meest onsmakelijke ongeluk voor jezelf en -uiteindelijk- ook voor de mensen om je heen.

Ik zag je op school. In actie. Je bent altijd omgeven door vriendjes en vriendinnetjes. Tibbe! Tibbe! Tibbe! Hoor ik om ons heen als we van de auto naar school lopen. Dit baart me soms zorgen. Als je later een eigen kindje krijgt of het geadopteerde kindje van je zus ziet, dan snap je misschien waarom.

Toen ik je naar bed bracht, probeerde ik je uit te leggen dat er altijd mensen zullen zijn in je leven die van je houden. Omdat je iemand bent om van te houden. Slim. Licht. Grappig. Lief. Je luisterde met ezel in je armpjes.
Toen je in slaap viel, zei ik dat je ogen en hart altijd open moet zijn. Dat het net zo belangrijk is om liefde te geven als te krijgen. Net als met cadeautjes.

Maar je was in slaap gevallen.

Dat geeft niet. Het was droog oefenen en je bent tenslotte pas vier, maar het is iets waarvan ik het heel belangrijk vind dat je dat leert. We moeten allebei nog veel leren.

Blijf staan. Doe nooit alsof je niet kunt staan. Op een dag, als je echt niet meer kunt staan, dan weet ik het, en dan ben ik er. Ik hou van jou. Ik zie jou, ik hoor bij jou. Maar je hoort ook bij jezelf, onthoud dat lieve Tibbe.

Mamma.

This entry was posted on Thursday, March 25th, 2010 at 13:23 and is filed under Blog. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.