‘Ik heb alles maar voor even, of voor de helft’, klaagde ik tegen vriendin D. ‘Kinderen, huizen, werk, lat-relatie, …’ Vriendin D. hoorde het even aan en begon aan één van haar, overigens altijd briljante analyses: ‘je werkt als freelancer, je bent twee keer gescheiden, je hebt drie kinderen, je bent verliefd op een Schagenees en jij woont in Almere. Het is in jouw leven niet zo gek dat je moet delen of alweer onderweg bent naar de volgende happening. Maar tussen de puinhopen van je leven heb jij maar mooi de ware liefde gevonden’.

Ja. Dat is zo. De angst voor het ‘afgesneden zijn’ van mijn kinderen en geliefde is onlosmakelijk met de liefde verbonden. Ik had ook zonder hen gelukkig kunnen leven. Maar nu niet meer. Het is de prijs die je betaalt voor dat ene gevoel dat er echt toedoet.

This entry was posted on Tuesday, September 22nd, 2009 at 16:08 and is filed under Blog. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.