‘Wil jij mijn haar vlechten’, vroeg ze. ‘Net als oma.’ Ze is bijna drie, heeft het liefste stemmetje en behoort samen met haar zus tot de mooiste exemplaren uit de kop van Noord Holland. Deze goedgelukte kinderen zijn niet van mij, ze zijn van Ralph, die overigens niet kan vlechten. Ze gingen naar een verjaardag met hun moeder en werden over tien minuten opgehaald. ‘Dat kun je toch wel, vlechten?’, vroeg ze. Ik had een paar seconden om te beslissen. Vlechten. Ja of nee? Maar het gaat natuurlijk niet om het vlechten. Hoezo, wat is er dan met het vlechten? Je hebt haar lief, je houdt van haar vader, je kunt toch vlechten? sprak ik mezelf streng toe. Nou dan!

Maar het gáát natuurlijk niet om dat vlechten, sputterde ik tegen. Het gaat om het haar. Hoezo, wat is er dan met haar? Het is een liefje, ze klimt regelmatig bij je schoot, legt haar hoofd in je nek als ze je knuffelt, ze veegt haar snot net zo makkelijk aan jou af en je hebt vandaag al twee keer haar billen afgeveegd. Dat klopt, moest ik toegeven. Zijn kinderen zijn mij ook lief. En daar waar ik nog bang ben om mezelf letterlijk bloot te geven, rennen zij met blote billen door het huis, op zoek naar WC papier. Of keukenrol is ook goed. Of servetjes, in uiterste nood. Ralph en ik hebben elkaar ook daarin gevonden.

De tijd begon te dringen, ik moest een beslissing nemen. Als moeder-met-een-ex weet ik hoe gevoelig het ligt: het haar van je kind. Daar mag niemand zomaar aankomen. Een vriendin huilde inwendig toen haar vijfjarige dochter na een pappa-weekend weer voor de deur stond met een keurige bobline. Op vrijdag had ze dochterlief namelijk nog afgeleverd met haar tot op de billen. Kappersbezoekjes zijn niet voor niets opgenomen in het tegenwoordig verplichte ouderschapsplan: een scheiding moet ook in het haar.

‘Hier!’, ze duwde een elastiekje en een kam in mijn handen. Ik vlocht haar haren in iets rommeligs dat op een vlecht moest lijken. Ze voelde eraan, keek goedkeurend in de spiegel en huppelde weg zoals alleen zij dat kan.

Zo simpel kan het leven zijn. Als je maar vindt dat je haar goed zit.

This entry was posted on Sunday, September 20th, 2009 at 21:38 and is filed under Blog. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.