Grensgevalletje
Mijn ouders danken God nog altijd op hun blote knieën dat ik niet aan de drugs ben of bij één of andere vage sekte in Amerika ben beland. Die hadden namelijk al snel door dat ik moeite heb met ‘grenzen’. Ik vind dat het wel mee valt. Ik rook bijvoorbeeld al een jaar niet meer. En… En… Nouja, eerlijk is eerlijk. Daar is alles wel mee gezegd. Ik verlies me snel in dingen.
Geef me een Twitteraccount en je hoort me wekenlang niet. Vol overgave gaf ik na de ontdekking van Twitter de hele wereld een continue update van mijn gevoelsleven. Dit was nadat ik was afgekickt van Facebook, en voordat ik Hyves weer herontdekte. Als ik een bekende Nederlander was geweest dan had ik het de paparazzi heel makkelijk gemaakt. Ik neem niet eens meer de moeite om mijn vuile was op te hangen, nee, ik tweet, blog, krabbel en schrijf op prikborden. Mijn leven leeft een tweede leven in cyberspace. En in het echte leven resulteert “ah, even één wijntje” nog regelmatig in een bonzend hoofd.
