Er was eens
Er was eens, lang geleden, in een veel te koud land, een gecompliceerde chick die zichzelf vaak tegensprak omdat haar ziel nu eenmaal vol zat met tegenstrijdigheden; als kinderen in hetzelfde bed.
Soms wilde ze dingen horen van mensen, dingen die ze niet te horen kreeg.
Soms wilde ze geen dingen horen van mensen die ze juist wel te horen kreeg.
Dat was haar privilege als gecompliceerde chick met een blog. Maar je kunt gerust een reactie plaatsen, na dit sprookje, als je wilt. Of je kunt je eigen blog beginnen.
Vaak zat ze achter de nepbloemen naar haar buurman te staren die zijn nieuwe hogedrukreiniger uittestte. Het is moeilijk om een gecompliceerde chick te zijn, geloof me. Don’t try this at home. Maar weet je? Ook jij rockt in gecompliceerd zijn.
Ze schreef over grappige dingen en verdrietige dingen omdat ze zich grappig en verdrietig voelde. Vaak op hetzelfde moment. Het waren geen mamma blogs, feministische blogs of over scheiden, relaties, leven, filosofie, honden, breien of koken. Het ging niet over het fokken van organische kippen of skydiven of cartografie. Soms was het echt niet leuk om haar te zijn, soms was ze dolblij dat ze zichzelf was. En ze schreef erover.
Soms huilde ze, maar las ze later dat ‘tranen de beste vorm van mest zijn voor de aarde’. Ze was blij dat ze op die manier toch iets kon bijdragen aan het milieu.
Ze deed wat ze kon, elke minuut van de dag.
Maar sommige dingen kosten tijd.
Ze snapte nooit hoe anderen ‘ergens overheen konden zijn’. Zoals Doornroosje, die helemaal oké leek met die prik in de vinger, en niet eens ontzettend pissig was toen ze erachter kwam dat ze honderd jaar van haar leven kwijt was en blijkbaar nog sloom genoeg was om meteen met de eerste de beste idioot te trouwen die haar wakker kuste. Doornroosje leek ‘eroverheen te zijn’. Zij ‘ging verder’. Nou, gecompliceerde chicks vinden die groep mensen die beweert dat ‘het leven gewoon doorgaat’ behoorlijk irritant. Want dat is niet hoe zij zijn. Ze hebben tijd nodig. Om welke reden dan ook, de dingen kost tijd voor een gecompliceerde chick. Het verlies van mensen, nee, daar kwam ze nooit overheen. Een gebroken been: ‘tuurlijk. Kapotte auto’s, exploderende waterleidingen, gebroken vazen: oké. Ze had ook haar prioriteiten.
Maar haar weg was haar weg, en haar woorden waren haar woorden. En aan het eind van haar leven, omgeven door de mensen van wie ze hield en die van haar hielden, had ze niet langer het idee dat het gek was om een gecompliceerde chick te zijn die iets van haar leven wilde maken. Van haar leven. Ja. Ze leefde groots.
Misschien had je haar leuk gevonden; of misschien ook niet. Niet iedereen staat te juichen bij een gecompliceerde chick. Anders dan Assepoester had ze wel wat issues, en niet iedereen is dol op issues. Ook al heeft IEDEREEN issues.
Deze gecompliceerde chick was groots en gebroken, veeleisend en bescheiden, alleen en samen.
Ze dacht dat het wel fijn zou zijn wanneer ze zichzelf kon vergeven als ze weer vergeten was brood te halen en op weg naar school snel een voorverpakt broodje voor de kinderen haalde bij het benzinestation.
Het is haar alleen nooit gelukt om een appeltaart te bakken.
We kunnen helaas niet vertellen wat er verder gebeurde. Sorry. Maar je snapt het idee: ze werd geboren; ze probeerde een goede dochter, moeder, zus, vriendin en vrouw te zijn. Ze deed het best goed op school, ze schreef dingen, ze had een eigen bedrijf, ze betaalde haar vaste lasten meestal wel op tijd, deed stomme en mooie dingen, ze huilde, ze lachte, ze had lief, écht lief en ze keek naar Grey’s.
Ze voelde zich dankbaar. En ergens ging ze dood. Net als iedereen.
Einde.
Wat? Wil je meer?
Ze wilde niet dat er een moraal was in het verhaal, want het leven is genuanceerd. Ze liet ons een contract tekenen: geen sprookjesachtig einde. Niet iets dat je zou onthouden, op termijn.
Nou ja…wees aardig: wie goed doet, wie goed ontmoet. Dat zei haar oma altijd. Aardig zijn is belangrijk. Net als vergeven.
Nee, echt. Dit is het. Ze leefde niet nog lang en gelukkig. Dat was niet haar stijl. Dat zat niet in haar DNA. Ze deed haar best, meer hoef je niet te weten.
Iets? Oké:
En ze leefde nog niet lang en gelukkig en ze had van tijd tot tijd moeite met het omarmen van het nu, maar haar hart bleef open.
Einde.
(Nu echt)
