Mijn hoofd wil al een paar dagen niet. Ik kan niet lezen, schrijven ik kan niet nadenken. Het is een blur. Ik lig op de bank en hang wat. Ik twitter wat, ik mail wat, ik slaap wat en ik leef op een dieet van mandarijnen (gezond) en pepernoten (niet zo gezond). Ik heb een nieuwe droger en die doet best goed voor een droger: de was is droog. Meer kan ik er ook niet over zeggen. Nou ja, hij is wit en er past 7 kilo in.

Ik heb sinds een paar uur ook een nieuw bed. Dat kwamen ze vanochtend brengen, ik dacht dat ze donderdag pas zouden komen, maar ze stonden vanochtend al voor de deur. Met een bed. Dat is best gek als je het niet verwacht: twee mannen voor je deur met een bed.

Dinsdag is kliko-dag en soms komen ze al heel vroeg. Vaak ben ik dan te laat. Maar vandaag zijn ze nog steeds niet geweest. Ik vermoed dat de Almeerse vuilophaaldienst zelf wel beslist welke route ze gaan rijden die dag. Voor de broodnodige variatie natuurlijk. Zou ik ook doen. “Matties, vandaag beginnen we in de Sieradenbuurt, eens kijken hoe paniekerig de mensen dan hun tuinen uit komen rennen met de kliko!” Creativiteit aanbrengen is van levensbelang tijdens het ophalen van de troep van andere mensen in een treurige nieuwbouwwijk met drie kleine boompjes op een rijtje, altijd wind en iedereen in de rij op de A6 om Almere voor een werkdag te verlaten. Tot het avondeten. Schat.

En zo zat ik op de bank en besloot ik vanochtend de kliko op tijd buiten te zetten. Geen gezucht van vuilnismannen omdat ze weer op me moeten wachten. Want vandaag is alles anders. Besloot ik. Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven. Net als morgen en overmorgen. En gisteren. En dus liep ik naar buiten in mijn joggingbroek en had ik snel het enige paar schoenen aangetrokken dat ik kon vinden. Mijn zwarte fluwelen pumps met hele hoge hakken. Met daarin de sportsokken van Ralph. Ik had een zwarte gebreide cape omgeslagen, want toch een beetje grieperig en ontdekte een snotvlek van Tibbe. Of van mijzelf, dat zou ook best kunnen, eerlijk gezegd. Ik kneep mijn ogen samen want ik had mijn lenzen nog niet in en het licht was nog zo fel. De wind woei hard door mijn -al dagenlang- ongekamde haren. Ik pakte de kliko, haalde diep adem en sleurde de afvalbak over mijn grindpad. Bij de klikoverzamelplek stond de buurvrouw van veel verderop met haar armen vol bladeren me hulpeloos aan te kijken: “mogen deze bij jou, in het GFT vak?” “Ja hoor”, zei ik en ik deed de klep open. “Leg er maar bovenop”. Met grote ogen staarde ze van de kliko naar mij -en weer terug en leegde een zee aan bladeren over het milieuverwoestende PVC ozongatvergrotende verpakkingsmateriaal van mijn droger. “Schreef jij niet voor de Happinez?”, vroeg ze toen ze de klep weer dichtdeed, “voor de milieu-groenpagina?” Ik knikte, ging wat rechter opstaan, wat me met die hakken tot een imposante reuzin maakte, en zei: “bij de loodgieter lekt het ook altijd thuis”.

Dat van die loodgieter zeg ik heel vaak. Dat zeg ik als ik iets niet doe waarvan ik eigenlijk vind dat ik het juist wél zou moeten doen, omdat ik er in essentie goed in ben. Of dat pretendeer te zijn. Of gewoon, omdat ik zulk werk doe. Denk aan een notaris die geen zin heeft om zijn eigen testament op te stellen omdat het zo’n gedoe is, of aan een pensioenadviseur met een pensioengat. De buurvrouw lachte eigenlijk wel heel begripvol en vulde het aan met zinnen als “ja, het is ook een veel te klein vakje voor al dat afval” en “ja, het is ook wel een gedoe als alleenstaande moeder om je daar ook nog mee bezig te houden”. We groetten elkaar en toen riep ze de volgende legendarische woorden: “en trouwens, wat zie jij er goed uit zeg!”

Ik denk dat mijn buurvrouw leugendetectors ontwerpt.

This entry was posted on Tuesday, November 24th, 2009 at 12:10 and is filed under Blog. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.