Deja vu
Ik heb het meestal als ik terugkom van vakantie: als je dan voor het eerst weer je huis binnenkomt zie je het heel even door de ogen van een vreemde. Ruim, licht, sfeervol. Maar ook: wat een zooitje. Die onbevooroordeelde blik duurt maar een paar seconden. Dan valt wat je ziet weer samen met je herinneringen. Je kent dit huis allang, deze plek, deze geur.
Ralph en ik nemen vaak afscheid. Voor een dag, voor twee dagen, soms voor nog langer. Vaak gaat hij ook gewoon naar zijn werk. En soms, als ik hem dan weer ophaal van het station zie ik hem voor een fractie van een seconde door vreemde ogen. Een studentikoze jongensachtige man met een bos vol krullen en prachtige groene ogen.
Zucht.
Het is dan weer liefde op het zoveelste gezicht.
Soms wilde ik ook verliefd zijn op Ralph. Als ik dan zou kunnen schrijven als jij. En soms ben ik verliefd op jou. Om hoe je kunt schrijven zoals alleen jij dat kan.