Er was die vriendin, die blijft geloven in de liefde. Die eerlijk was naar hem, over wat ze wilde en verwachtte van de liefde. Met opgeheven hoofd droeg ze de consequenties van haar eerlijkheid, want ze hoorde daarna niets meer van hem. Zij kiest non stop het beste voor zichzelf en voor haar dochter, ook al schuurt het. Ook al doet het pijn. Ook al is het met terugwerkende kracht. Zij was die vriendin die er was toen ik op de puinhoop van mezelf was aanbeland. Zij is een van de helden van 2009.

Er was die vriendin die ik al zo lang ken en die er vaak niks van snapt. Van mij. Van wat ik doe en met wie en waarom. Die vriendin bij wie ik links ga als zij net rechts gaat, maar we lopen wel naast elkaar. Al twintig jaar. En op eerste kerstdag zag ik haar zitten, met haar twee kinderen aan tafel en ze was weer dat meisje van 16. Er was niets veranderd en alles was veranderd.

Er was dat zusje in 2009 en in al die moeilijke jaren ervoor. Mijn zusje dat net zo kan lijden als ik onder de paradox van het leven. Mijn zusje dat worstelt, kopje onder gaat en weer boven komt. Zij is ook een heldin.

Er was die vriendin die ging trouwen op een van de heetste dagen van het jaar en alleen al daarom een held is. Zij schittert elke dag, als moeder en als überbabe. Een heldin die ik ook al twintig jaar ken. Een heldin omdat ze weet hoe het is om een ‘niemandskind’ te zijn, omdat ze de pijnen van het leven kent en omdat ze ondanks alles, of misschien wel juist dankzij alles, fier op echte rode lopers schrijdt. Ik ben trots op haar.

Er waren mijn kinderen die zo mooi, lief, slim en flexibel zijn dat ik elke dag opnieuw vol ontroering naar ze kijk. En ze lief heb zoals alleen een ouder dat kan. Zij zijn de helden van nu en van de toekomst. Zij zijn het.

En tot slot was er mijn man. Hij was er toen het zwart zwarter dan zwart was. Hij was er toen het licht lichter dan licht was. En hij was er ook toen het dagelijks leven er was. Mijn lief die integer zoekt naar de lieve vrede zonder anderen pijn te willen doen. De paradox van het vechten voor de vrede is soms zo zwaar…Hij wikt en weegt zonder zichzelf nog langer geweld aan te willen doen. Hij ziet zijn dochters zoals ze zijn, in essentie. Zo puur. Hij zoekt en vindt, verliest en wint. Hij verliest soms bewust om het goede te winnen. “Pick your battles”, zegt hij dan. Mijn lief wil alleen nog maar het goede en het liefst voor iedereen. Ook al maken ze het hem soms zo moeilijk. Hij is een van de meest vergevingsgezinde mensen die ik ken. Sans rancune. Mijn held droomt, schrijft, luistert, huilt, lacht en hoopt. Hij ademt het leven in en uit. Dankzij hem weet ik wat liefde is. Daar was heel wat moed voor nodig. Of, om precies te zijn: van de zon tot aan de maan en de sterren en weer terug.

This entry was posted on Saturday, December 26th, 2009 at 17:11 and is filed under Blog. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.