Soms word je keihard met je neus op de feiten gedrukt. Als je erachter komt dat Yolanthe niet kan presenteren bijvoorbeeld, ook al beweerde je nog heel lang van wel, gewoon, omdat je niet mee wilde gaan in de hetze van ‘oeh, zij is echt stom’. En toch, soms moet je eieren voor je geld kiezen en toegeven dat je het mis had. Of het moment komt dat je moet inzien dat je zelf eigenlijk ook helemaal niet zo cool bent, bijvoorbeeld omdat je jezelf continu betrapt op het gebruik van oubollige uitdrukkingen. En dat je zelf eigenlijk ook niet weet hoe het nu komt d+at er een enorme discrepantie zit tussen hoe je jezelf ziet en hoe de wereld jou ziet. Of, nog ingewikkelder: hoe jij vooral je best doet om jezelf te laten zien aan de wereld, maar dat dit helemaal niet is waar de wereld op zit te wachten, omdat de wereld naar heel andere dingen zoekt. En heel andere dingen ziet, maar dan tóch bij jou terechtkomt. Laat ik het even persoonlijk maken: de wereld komt bij mij om redenen die ik zelf nooit had voorzien. Of wilde zien.

Ik zeg één ding: ‘de anatomie van de blokfluit’.

Huh?

Ja. Ik meen het: ‘de anatomie van de blokfluit’. Veel mensen belanden op deze site als ze zoeken op ‘de anatomie van de blokfluit‘.

Ik wil mezelf dus helemaal niet profileren als blokfluitdeskundige.

Hoewel, het is nog altijd beter dan: ‘waarom gaat verdriet niet over‘. Ik hoop maar dat ik ze kan helpen in hun zoektocht, deze intens verdrietige mensen. Het is nogal een verantwoordelijkheid. Zo is er dus ook: ‘mensen die jou de schuld geven van alles‘.

Och en wee.

Ik hoopte ergens dat mensen hier kwamen omdat ze zochten naar een ‘stoere zelfverzekerde vrouw met leuke stukjes over het leven’. Maar nee. Verdriet, schuld en blokfluiten scoren hier het hoogst.

En kerst met Linus.

This entry was posted on Thursday, February 11th, 2010 at 23:49 and is filed under Blog. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.