Chercher la femme
Vandaag was de eerste dag van de rest van mijn leven. En dit is vrij naar Dr. Wayne Dyer, die van dat boek “Niet morgen, maar nu”. Hij had in 1991 al een punt, vond ik toen. Ik was zeventien en in die tijd lag de Happinez nog láng niet in de winkel. Van ‘mindfulness’ had nog nooit iemand iets gehoord, mediteren was voor de gekke overbuurvrouw, zingeving was voor de katholieken en Eckhart Tolle liep zelf nog te draaikonten met zijn ego. Wij keken gewoon elke avond tijdens de koffie naar Goede Tijden Slechte Tijden. In het weekend keken we naar Wedden dat?! met een bakje chips en cola. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Maar toch…we misten iets. Of ik in elk geval.
Toen kwam dus die Dr. Wayne Dyer met zijn rode draad: ‘je kunt alleen maar veranderen door het loslaten van overtuigingen’. Oeh. Diep. Te diep. Daar kon ik toen nog niet zo bij, maar je bent jong en je wilt wat. En dus ging ik op zoek naar meer van dit. En dat. Ik zocht het in vriendjes, ik zocht het in banen, in Monaco, in boeken, in Parijs, Rome, in vrienden, vriendinnen en in alles wat eindigt op –oog. Ik was ervan overtuigd dat het daarin te vinden was. Wat? Wat dan? Tsja, dat wist ik ook niet precies, maar dat zou ik meteen weten zodra ik het had gevonden.
‘Ik zoek niet, ik vind’, zei Picasso. Deze schilder van de mooiste tekening ooit (oefening baart echt Kunst), hij snapte het wel. Picasso begreep hoe je ‘gewoon je ding moet doen’ om te vinden waar je al die tijd al latent naar op zoek was. Goeie dingen doen, dat kan alleen maar goed zijn. Dus doe je BTW aangifte, geef dat fruithapje, regel nou die verzekeringen, breng je dure laarzen naar de schoenmaker en neem tijd voor jezelf: het doet er toe! En als je dat doet, en dat hoeft echt niet in Monte Carlo, Parijs of Rome, dan vind je wat je al die tijd al zocht: jezelf.
[Deze maand in Happinez: een interview met Dr. Wayne Dyer]
Het doet er toe. Natuurlijk doet het er toe. Alles doet er toe als je jezelf er toe vindt doen. Los van de mening van alle anderen. Maar dat is nu net waar iedereen zijn eigen waarheid vindt. Want iedereen zegt dat hij echt wil wat hij doet en echt meent wat hij zegt. Maar wanneer weten we dat het echt zo is? Achteraf? Dat we zeggen: “ja, toen zei ik dat wel, maar ja, je weet hoe dat gaat. Nu weet ik dat ik mezelf voor de gek hield.” Het is zo’n fijne tijd, achteraf, want achteraf weet je alles van tevoren. Achteraf is zó fijn, dat we altijd met dat moment bezig zijn, het moment in de toekomst dat we alles weten wat er te weten is over nu. Pas als we daarmee ophouden, vinden we ons zelf. Want wij zelf zijn hier, nu, niet daar, straks. En hier nu kunnen we slechts proberen om met de beste intenties alle goede dingen te doen.
Zeg maar.
Opzoek gaan naar jezelf kan een lange en pijnlijke weg zijn. Als je uiteindelijk jezelf gevonden hebt en je kan jezelf in de spiegel recht in de ogen aan blijven kijken, dan begint inderdaad de eerste dag van de rest van je leven. Je eerlijke leven.
Ja. Het kan een heel lange en pijnlijke weg zijn, met confrontaties en het volle besef dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen gevoel en de dingen die ik doe of heb gedaan. En niemand anders. Schuldgevoelens hebben en tegelijkertijd gelukkig zijn is onmogelijk. Iemand anders of jezelf het geluk misgunnen is tegennatuurlijk, onmenselijk zelfs. Denken dat je verantwoordelijk bent voor het geluk van een ander of iemand anders er verantwoordelijk voor stellen, is dat ook. Onderaan de streep blijft er dus niets anders over dan Jezelf. Ikzelf. En dat kan heel confronterend zijn. En pijnlijk. Maar vandaaruit kun je alleen maar genezen, en dat is het mooiste proces dat er is.
En genezen jeukt. Dat weet iedereen.
Mooi!
Je leeft het leven wat bij je past.
En je bent wat je doet…