Brief
Iemand uit Deventer googlede mijn naam en kwam hier terecht. Dat kan iedereen zijn, Deventer heeft veel inwoners en behalve oma heeft iedereen daar wel internet. Maar toch. Ik vroeg het me gewoon af, was jij het? Morgen ben ik jarig en ik dacht: misschien dacht je even aan me, ben je benieuwd hoe het met me gaat. En met de kinderen. En dat is best een fijne gedachte. Doe maar verder geen moeite, hoor. Ik onthoud je liever zoals je was, of tenminste, zoals ik dacht dat je was. Want we veranderen. Natuurlijk veranderen we. Ik ben niet meer dat meisje van toen, dat zich huilend aan je voeten wierp toen je me verliet. Ik ben ook niet meer dat meisje van toen dat deed alsof het haar niets interesseerde toen je er niet meer was.
Het is precies twintig jaar geleden, weet je dat? Twintig jaar geleden vierden ze feest in Berlijn en huilde ik voor de televisie. Ik geloof niet dat er daarna nog een moment is geweest waarop ik je meer heb gemist dan toen. Dat klinkt misschien een beetje vreemd, maar ik wilde daarna geen pijn meer voelen. Geen gemis. Eigenlijk wilde ik helemaal niks meer voelen. Maar dat lukte niet echt. Onderhuids zat er de latente pijn van het missen en de desolate hoop van het gemist willen worden. Het werkt niet om iets niet te willen voelen. De pijn haalt je hoe dan ook in. Keihard. Dubbel en dwars. Op de een of andere manier vond ik mezelf toch altijd weer snikkend terug op die koude keukenvloer. Het doet iets met je vertrouwen, het vertrouwen in jezelf en in al die anderen.
Het verbaasde me dat je zo makkelijk wegging. Al vraag ik me af of het wel zo makkelijk voor je was, maar zo leek het. En toch. Ik zie de wilskracht van de mensen om mij heen, van mijn vrienden en vriendinnen die zo graag willen zorgen voor hun geliefden en kinderen. Die wel bij ze willen blijven. En die er soms voor moeten vechten, maar dat doen ze. Vol overgave.
Morgen word ik 36. Mijn twintigste verjaardag zonder vader.
Ik probeer terug te komen met een reactie die dit-blog-waardig is. Tot dat moment: mooi. x
Ik hoop dat u dit leest en dat u spijt heeft als haren op uw hoofd en dat u toch eens komt kijken hoe goed Maureen het gedaan heeft, zonder goed vaderljik voorbeeld. Want werkelijk meneer Brokken, uw dochter is iemand om trots op te zijn.
Het heeft je uiteindelijk gevormd tot wie je nu bent. Het is tot nu toe wellicht niet de meest voor de hand liggende levensloop geworden, maar het zal ondanks de pijn wel érgens goed voor zijn geweest.
Dus gefeliciteerd. Ook met je verjaardag.
P.S. Nader onderzoek leert dat de heugelijke dag in 1973 geen vrijdag was, wat je haast zou denken.
Die zag ik niet aankomen. Heftig.
Ik kom regelmatig bij je lezen, en blijf graag komen lezen!
Van harte met je verjaardag
Ik ben te laat, maar evengoed van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Verder schieten alle woorden te kort.